Liedjes tussen kater en kerk

Hoe luister je naar een popliedje? Deze keer: zondagochtend.

Band Wilco
Band Wilco Foto Annabel Mehran

De in dit stukje genoemde liedjes kun je gewoon achter elkaar draaien. Ze bestrijken binnen 28 minuten weliswaar meerdere genres, maar brengen toch één gemoed over: dat van de lome zondagochtend, ergens tussen kater en kerk.

Ontwaak met ‘Sunday Morning’ van Velvet Underground. Met dat schelle openingsmelodietje op de toetsen van de celesta, bijna als een omgekeerd slaapliedje.

Johnny Cash, vervolgens, maakt in ‘Sunday Morning Coming Down’ de balans op na de zaterdagavond. Well I woke up Sunday morning / With no way to hold my head that didn’t hurt. Duidelijk. Dan wat wrange humor: And the beer I had for breakfast wasn’t bad / So I had one more for dessert.

Ga door met ‘Sunday Morning’ van Amanaz, een vijftal uit Zambia dat in 1975 één album uitbracht, waarop de invloeden van Velvet Underground te horen zijn. Dit is zo’n nummer waar visite bij opveert en vraagt: ‘Wat ís dit?’

Ook ‘Sunday’ van Sia refereert aan de overblijfselen van de vorige avond, om ook voorzichtig het geloof erbij te halen. Belangrijkst is hier de vrijbrief: Yeah, it will be ok / Do nothing today.

En eindig met ‘One Sunday Morning (For Jane Smiley’s Boyfriend)’ van Wilco. Ruim twaalf minuten, met een gitaarloopje dat aanvankelijk te simpel lijkt om zo’n lang nummer op te laten leunen, maar het wérkt, het wordt steeds mooier. De tekst verhaalt over een jongen die altijd moeite had met zijn streng gelovige vader, maar daar nu nostalgie en mistroostigheid bij voelt. Ook daar leent de zondagochtend zich goed voor.