Opinie

Helper

Column Marcel van Roosmalen

Na twee dagen ‘alleen’ waren we allemaal uitgeput, tenminste de dochters, de katten en ik. De vriendin kwam ondertussen op het strand van Mykonos juist tot rust. En tot nieuwe inzichten, die ze vergezeld van foto’s van voeten in het zand en een glas witte wijn waarin de zon langzaam onderging met me deelde.

Veel tijd om erover na te denken had ik niet, ik leefde van breng- naar haalmoment. Ik maakte de fout om de oudste (4) tot officiële bondgenoot te benoemen. Het was een laatste tip van haar moeder die bij vertrek zei dat ze op school ook een dag ‘helper’ was geweest: „Enorm succes.”

„Jij bent vandaag de helper”, zei ik op de ochtend van de tweede dag, „net als op school.”

Ze trok al haar kleren weer uit en ging als een diva op de bank liggen, terwijl haar zuster iedere vorm van voedsel van zich afsloeg en de katten het door mij gevulde broodtrommeltje leegroofden.

„Jij was toch de helper?”, riep ik wanhopig naar de bank. „Je helpt niet.”

Huilbui.

„Papa, op school is de helper de baas!”

Ja, dat was mij dan weer niet verteld.

Het was daarna een lang gevecht om op tijd op de basisschool te komen.

Ik verloor.

Een van de moeders, ze mist een snijtand, wees me er op het schoolplein al op dat ik te laat was. „Daar houdt juf Chantal niet van.”

Ik zei dat ik er even alleen voorstond.

Dat herhaalde ik tegen juf Chantal die met een vinger op een denkbeeldig horloge tikte toen ik de dochter met een rugzak vol trommeltjes en een drinkbeker afleverde.

Een paar uur later was het al weer voorbij en stond ik met de jongste, die opeens heel erg haar moeder miste, op het schoolplein op de oudste te wachten.

Een van de moeders, ik had haar nog nooit gesproken, dacht begrepen te hebben dat ik in scheiding lag. Ze solliciteerde nog net niet naar een openstaande vacature.

„Is ze weg, uw vrouw?”

Ik knikte: „Op vakantie.”

Zij: „Alleen?!”

Ha, daar was de oudste dochter.

Aan de hand van de juf, die me even wilde spreken. Er was wat gebeurd.

Het hele erge bleek mee te vallen: toen ze haar broodtrommeltje opende had de dochter daar triomfantelijk een mini-zakje snoepjes uit gehaald, hetgeen tot dusdanige afgunst had geleid dat de juf genoodzaakt was om het in beslag te nemen.

Het lag binnen, op de vensterbank.

De dochter rende naar binnen, de juf informeerde wanneer de moeder er weer was. Juist op dat moment kreeg ik weer een bericht uit Griekenland: „IK-GA-DIT-VAKER-DOEN.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.