Recensie

Recensie Theater

Vechtscheiding als bokswedstrijd in ‘En de winnaar is…’ lijdt aan fantasiegebrek

Jeugdtheater In ‘En de winnaar is…’ van jeugdtheatergezelschap BonteHond wordt een echtscheiding uitgevochten in een boksring. De voorstelling blijft echter te lang hangen in de metafoor, waardoor het onderliggende drama niet uit de verf komt.

Opponenten Eva Zwart en Dionisio Matias strijden om iedere toeschouwer.
Opponenten Eva Zwart en Dionisio Matias strijden om iedere toeschouwer. Foto Kamerich & Budwilowitz/EYES2

En de winnaar is…, de nieuwste voorstelling van het Almeerse jeugdtheatergezelschap BonteHond, speelt zich af in een boksring. En het publiek moet kleur bekennen: bij binnenkomst strijden opponenten Eva Zwart en Dionisio Matias om iedere toeschouwer, die ze vriendelijk doch dwingend naar hun eigen deel van de tribune begeleiden. Tot grote hilariteit van de rest van het publiek worden sommige toeschouwers zo wel vier of vijf keer van plaats veranderd.

De wedstrijd heeft echter een duistere ondertoon: de deelnemers liggen met elkaar in scheiding, en de inzet van de boksmatch is hun dochter (Sabrina Nabermacnack), die op haar beurt uit alle macht probeert om het huwelijk van haar ouders weer te lijmen.

Judith Faas, de toekomstig artistiek directeur van het gezelschap, maakt na het succes van locatieproducties als Broek uit! en Schoppen haar eerste voorstelling voor de zaal. Ondanks de interessante insteek van de vechtscheiding-als-bokswedstrijd lijdt En de winnaar is… echter aan een gebrek aan fantasie. Dat komt doordat het stuk veel te lang bij de centrale metafoor blijft hangen, waardoor de voorstelling nogal voorspelbaar blijft: de dwingende structuur van de boksmatch is fnuikend voor de dynamiek van de voorstelling. Het tekort aan verbeeldingskracht manifesteert zich op alle niveaus: de te letterlijke tekst, de vlakke spelregie en bovenal het pijnlijk eendimensionale decor- en kostuumontwerp spelen het stuk allemaal parten.

Gelukkig weten Faas en auteur Sanne Schuhmacher aan het slot van de voorstelling in twee scènes alsnog de verscheurde loyaliteit en het allesoverheersende verantwoordelijkheidsgevoel van het kind ontroerend vorm te geven – hoewel ook dat wordt ondermijnd door de beslissing om Nabermacnack aan het slot nog even een moraal uit te laten spreken. Het volstrekt ongevaarlijke En de winnaar is… mist vooral de artistieke rebelsheid die het eerdere werk van BonteHond zo verfrissend maakte.