Recensie

Recensie Muziek

Vrolijke opening met een groeiende smet

Klassiek Festival September Me wilde muziekculturen dit jaar laten samensmelten. Toch bleef het op het openingsconcert bij kijken naar de ander.

Foto Nichon Glerum
Foto Nichon Glerum

Amersfoort was afgelopen weekend voor de derde keer de muzikale speeltuin van het Ragazze Quartet. Hun festival September Me opende vrijdag onder meer met het Triple Quartet van Steve Reich, dat ze samen speelden met het Matangi Quartet en het Franse Quatuor Béla. Een machtig, gesyncopeerd pulserend stuk dat eenmaal op snelheid niet meer tegen te houden was. Indrukwekkend wist elk kwartet zijn aandeel strak in het geheel te haken.

Een andere muziekcultuur hoorden we in het interessante Impressions d’Afrique, gespeeld door Quatuor Béla en gecomponeerd door zijn tweede violist Frédéric Aurier. Ze wisten verschillende Afrikaanse instrumenten wonderwel te imiteren. Met slim gebruik van wasknijpers werd plots bijvoorbeeld een mbira (duimpiano) en een kora (harp) herkenbaar.

Quatuor Bela speelt Impressions d’Afrique, enkele jaren geleden:

Voor de tweede helft van de avond werd iedereen in optocht meegenomen naar een Sabar, een kringfeest met het gelijknamige dans- en drumgenre uit Senegal. Het duurde even voor het klassieke publiek gewend was aan de energieke dansen vol subtiele ritmeverschuivingen. Gelukkig brak uiteindelijk het ijs en werd er gedanst.

De enige maar groeiende smet op het vrolijke geheel waren de informatief bedoelde interviews. Ondanks dat het gezelschap zes professionele Nederlanders van Senegalese afkomst bood, kregen zij op geen enkele manier het woord. De drie witte Nederlanders allemaal wel. Begrijp het niet verkeerd; dat afkomst geen rol speelt in het enthousiast meedelen in een Senegalese traditie is evident en heerlijk. Maar dat iemand die naar eigen verontschuldigingen „Sabar nog lang niet zo goed snapt” uitgebreid het woord kreeg en vertelde dat zijn naar de grond kijkende Senegalese collega’s „vanaf hun geboorte zijn opgegroeid in Sabar”, was pijnlijk om te zien. September Me laat desgevraagd weten dat „de drummers en dansers het een goed idee vonden als wij iets zouden zeggen”, maar zo voelde het niet. We interpreteerden in ons brave kringetje toch weer een stille ‘ander’. Met een maag vol plaatsvervangende schaamte liep je terug de koele avondlucht van Amersfoort in.