Frozen yoghurt

Foto Merlijn Doomernik

In plaats van nu eindelijk eens, alsnog, integraal, A la recherche du temps perdu te lezen, besloot ik de tijd die ik met mijn gebroken enkel omhoog moest zitten te benutten met het bingewatchen van The Good Place. Ook een alsnogje, want zoals ik in Proust’s boek nooit verder was gekomen dan de beroemde madeleinescène, zo was ik met deze Netflix-serie blijven steken bij de eerste aflevering.

Ik vond die aflevering niet apert stom; ik was simpelweg niet geboeid genoeg om er meer tijd in te steken. Maar mijn kinderen bleven maar aandringen. En als om hun pleidooi kracht bij te zetten hoorde ik ze, hangend voor de televisie, eindeloos giechelen, proesten en schateren en „Oh, dit is echt té grappig” verzuchten.

Afijn, vandaar. Laat ik u hier niet vermoeien met een complete synopsis van de serie, maar ermee volstaan te melden dat zij zich afspeelt in het hiernamaals en dat Ted – de barkeeper uit Cheers – Danson de grote architect en tevens een soort van burgemeester van dit hiernamaals vertolkt. En laten we vervolgens meteen doorzappen naar de reden waarom ik hier überhaupt over The Good Place begonnen ben. Komtie:

Ted (of Michael, zoals hij in de serie heet) is een bovenaards wezen met een fascinatie voor kleine menselijke genoegens, vooral waar het eten betreft. Zo is hij dol op frozen yoghurt. In een van de eerste afleveringen legt hij, met een bakje ijs gezeten op een bankje in zijn zelfgecreëerde paradijs, uit wat hij er zo geweldig aan vindt. Frozen yoghurt, zegt Ted, is zo’n ontzettend menselijke uitvinding: je neemt iets wat heel lekker is en verneukt het een klein beetje zodat je er meer van kunt eten. Goeie, toch? Ik moest er in elk geval hardop om lachen.

Omdat ik nog steeds niet kan koken, krijgt u vandaag een recept uit mijn archief. Eentje voor frozen yoghurt uiteraard, om precies te zijn ijs van meringue en schapenyoghurt. Die meringue bereidt u boven een bain marie, wat het bijna tot een Italiaanse meringue maakt. Een Italiaanse meringue maak je met kokende suikersiroop; je hebt er een suikerthermometer voor nodig, iets wat niet iedereen in huis heeft. Dan is deze methode, ondanks dat warmwaterbadje, eenvoudiger.

Hoewel het jaren geleden is dat ik het recept optekende, herinner ik me nog precies wanneer, met wie en hoe we het aten: op een mooie nazomeravond in de tuin, met goede vrienden, en bestrooid met een handvol in Sambuca gemarineerde bramen en verkruimelde cantuccini. Ted was er niet bij, maar ik denk dat hij het met me eens zou zijn dat het hooguit een héél klein beetje verneukt smaakte.