Brieven

Brieven

Liquidatie Wiersum (2)

Dit wringt, politici

Dat de Tweede Kamer de moord op Derk Wiersum verafschuwt (Zo'n moord zag Nederland nog niet, 19/9), lijkt me niet meer dan vanzelfsprekend. Maar dat er door dezelfde Kamerleden lacherig gedaan wordt over het drugsgebruik in eigen kring, waarmee zij toch medeverantwoordelijk zijn voor deze moord en voor de ontregeling van de rechtstaat die zij zeggen te willen koesteren, begrijp ik niet (Kamer verafschuwt moord, maar doet lacherig over eigen drugsgebruik, 19/7). Het is toch simpel: geen afnemers, geen aanbieders.

Nationale trots

Verplicht te voelen?

„Gezonde vaderslandsliefde”, zegt Pieter Heerma tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen. „Trots zijn op Nederland, op onze geschiedenis, op onze westerse waarden en tradities”, voegt Thierry Baudet daaraan toe (Een opmerkelijke ruk naar het dramaloze midden, 19/9). Mooie woorden, daar niet van. Maar ze roepen meer vragen op dan dat ze handvatten bieden. Wanneer wordt vaderlandsliefde ongezond? Moeten we trots zijn op onze hele geschiedenis of is het toegestaan om zwarte bladzijden snel om te slaan? En welke bladzijden zijn dat dan? Wie bepaalt welke waarden westers zijn? En is het wel mogelijk om trots te zijn op de prestaties van een ander? Zo borrelen nog veel meer vragen op. Maar de vraag die aan al deze vragen vooraf zou moeten gaan, is of een overheid bevoegd is om van burgers te verlangen dat ze bepaalde gevoelens koesteren, zoals trots of vaderlandsliefde. Wie ambieert een baan bij de gevoelenspolitie?

Investeringsfonds (1)

Wees prudenter

Bij de discussie over het op te richten investeringsfonds zijn een calvinistische insteek en enige prudentie ver te zoeken (Goed idee, zo'n fonds, maar wat doen we ermee?, 19/9). Partijen fantaseren, naast investeringen in stabiele groei, over de meest geweldige durfinvesteringen. Ik stel me een scène voor waar u een telefoontje van uw bank krijgt waarin u wordt geadviseerd met deze lage rente een extra hypotheek op uw huis te nemen en al dat geld te beleggen. Dat lenen nu ‘gratis’ is, betekent niet dat we het geleende bedrag nooit terug hoeven te betalen. Daarmee is er een wezenlijk verschil tussen dit fonds en bijvoorbeeld het staatsfonds van Noorwegen, die het geld al heeft. Bij aflossing van de lening is er, vooral bij het doen van durfinvesteringen, een groot risico op een enorme kostenpost. Zoals bij veel particuliere beleggers, wordt voorzichtigheid volledig weggedrukt door de overtuiging dat er een kans is om „godsgruwelijk veel geld” te verdienen, zoals Jesse Klaver het dromerig verwoordde bij de Algemene Politieke Beschouwingen. Woorden die uw bankadviseur ongetwijfeld ook graag zou gebruiken.

Natuurlijk zijn die prachtige rendementen niet meer dan een illusie. De meeste mensen hebben bij zo’n telefoontje van de bank dan ook het eerste instinct direct op te hangen.

Investeringfonds (2)

Geld moet terug

Als we het extra uitgegeven geld moeten terugbetalen, moeten we later bezuinigen. Dat gaat pijn doen. Wel kun je zodanig investeren dat het geld terugkomt. Bijvoorbeeld: verstrek renteloze leningen om woningen te isoleren. Veel mensen, onder wie ouderen, hebben geen geld beschikbaar om dit te doen en zullen zodoende niet meewerken aan de energietransitie. Maar de lening kan worden terugbetaald na hun overlijden, als hun woning wordt verkocht. Zo krijgt de overheid het geld weer terug. De ouderen gaan er financieel op vooruit, omdat zij een lagere energierekening krijgen en niet voortijdig hoeven af te lossen. En onze energietransitie krijgt zo een flinke duw in de goede richting.

Antiterrorismewet

Ik bepaal zelf wel

In wat voor veiligheidshype of waanzin is de Nederlandse politiek terechtgekomen nu Grapperhaus Nederlanders wil verplichten toestemming te vragen voor ze naar een door terroristen gecontroleerd gebied afreizen (Grapperhaus' antiterrorismewet bedreigt noodhulp, 20/9)?

De minister heeft ernstigere problemen op te lossen dan dit schijnprobleem: er worden in Nederland advocaten op straat doodgeschoten. Bovendien heeft de staat mij niet te vertellen waarheen ik mag afreizen, of ik nu burger, hulpverlener of journalist ben. Het moet niet veel gekker worden.

verengelsing

Zeg gerust halftalig

In Brief aan Van Engelshoven: uw wet gaat verengelsing niet tegen, betoogt Paul Kirschner dat de ‘verengelsing’ niet kan worden tegen gegaan zolang onderwijs op universiteiten en hogescholen in het Engels wordt gegeven.

Het beleid van de afgelopen twintig jaar is een grove schande. De Nederlandse taal verwatert, onze cultuur en identiteit gaat door het putje. Er dient veel harder te worden gevochten voor het Nederlands als voertaal in alle disciplines. Dit is noodzakelijk. Veel jeugdigen kunnen zich inmiddels in geen enkele taal meer goed uitdrukken, de halftaligheid rukt op.

Euthanasie

Miskent eigen wil

Een helder commentaar van NRC over het recente euthanasievonnis (Helder vonnis over euthanasie, maar de arts zit er wel mee, 16/9). Dat een gevorderd demente persoon in beginsel het recht om over het eigen leven te beschikken nu kwijtraakt, zou te denken moeten geven. Dat recht wordt beschermd door artikel 2 van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens. Met dit vonnis vervalt die bescherming in Nederland voor gevorderd dementen. De wil van de gevorderd demente telt niet meer, ook niet als hij/zij deze uit. Voor het tuchtcollege liet de betrokken arts ook weten „dat indien patiënte voorafgaand aan de uitvoering had gezegd dat zij niet dood wilde, zij ook de levensbeëindiging zou hebben uitgevoerd.”

De juichstemming bij de verdedigers van een dementieclausule is in mijn ogen bedenkelijk. Die clausule, opgesteld door de nog niet of beginnend demente, betekent in feite dat deze persoon in een eerder stadium niet heeft kunnen, willen of durven zelf beschikken om het gevreesde stadium van gevorderde dementie niet te bereiken. Dat kan. Niemand is daartoe verplicht. Maar de gevorderd demente wordt daar het slachtoffer van.

Het opstellen van een dementieclausule betekent in feite het weigeren van de eigen verantwoordelijkheid.