Mohamed Kadouri (16)

Foto Khalid Amakran

‘Jongeren willen helpen op hun eigen manier’

In de rubriek Jong! vertellen pubers over zichzelf, de wereld en elkaar. Deze week: Mohamed Kadouri (16). Aanmelden? Mail pubers@nrc.nl.

Alleen maar op hun telefoon

„Het idee dat jongeren alleen maar op hun telefoon zitten, klopt niet. Als er iemand langskomt die zegt: hé, wil je de aarde beter maken, dan zeggen ze gewoon ja. Ik denk dat wij misschien zelfs meer over dingen nadenken dan mensen die ouder zijn, omdat we meer verbonden zijn met de wereld. Global warming, oorlogen, hongersnoden, via onze telefoons krijgen we er meer van mee. Maar jongeren hebben weinig met organisaties als WNF of Unicef, ze willen een eigen manier van anderen helpen.”

Young and Caring

„Ik run met een andere jongen een liefdadigheidsorganisatie, Young and Caring. Op onze Instagrampagina staat een oproep: wie heeft thuis nog houdbaar voedsel, kleren, speelgoed voor mensen die het nodig hebben – wij halen het op. Er komen heel veel reacties. Om het ergens naartoe te brengen is te veel voor jongeren, als je het komt halen geven ze graag. We zijn ermee begonnen op de havo, als profielwerkstuk. In een maand hebben we vijftig gezinnen geholpen met een tas boodschappen, en dat drie keer. Daarna kregen we nog steeds berichten als: ‘ik ben een alleenstaande moeder, drie kinderen, nog maar 20 euro om boodschappen te doen’. Dus zijn we doorgegaan. Ik bel wel altijd even of het echt is. We hebben ook een keer gehad dat mensen die om boodschappen vroegen elke week uit eten gingen, dat zagen we op hun Instagram.”

Trampoline

„Tot mijn tiende was Amsterdam het enige wat ik kende. In het begin was ik kapot van de verhuizing naar Almere. Al mijn vrienden opeens weg. En ook de hele cultuur van op straat voetballen, spelen. Almere voelde of het kouder was. Iedereen was bezig met zijn eigen trampoline in de tuin. Op school was ik gelijk de jongste, de kleinste, ik voelde me een outsider. Dat verdween wel met de tijd. Ik heb leuke vrienden gemaakt op die school.”

Powervrouw

„Op het hbo ben ik wéér de jongste. Een studiegenoot van 22 noemde me een nerd: ‘Wat kom jij nu al serieus doen?’ Daar ben ik zelf ook onzeker over. Maar ik ga gewoon mijn dingen doen. Alles halen wat er te halen valt – en alle restjes eruit lepelen. Ik denk dat ik die mentaliteit van mijn moeder heb, ik heb haar altijd als een powervrouw gezien. Ze is geboren in Marokko. In Amsterdam merkte ik al: zij is erop gebrand om net dat stapje vooruit te doen. De moeders van vrienden werkten als schoonmaker, zij werkte in een apotheek. Ik weet wat zij en mijn vader van me willen, ook al zeggen ze het niet. Het komt overeen met wat ik zelf wil: iets oprichten, een onderneming, waarmee ik ook anderen kan helpen. Ik wil niet alleen mijn eigen droom waarmaken, maar ook die van andere mensen.”