Recensie

Recensie

Seat Tarraco: een degelijke en pretentieloze lobbes

De Tarraco is met zeven zitplaatsen en het laadvermogen van een pakhuis puik familietransport vindt .
Seat Tarraco bij Autobedrijf Van den Udenhout in Den Bosch Foto Merlijn Doomernik
Seat Tarraco bij Autobedrijf Van den Udenhout in Den Bosch Foto Merlijn Doomernik

Pedigree is alles. Op de kentekenplaathouder vlecht de Seat Tarraco een lauwerkransje voor zijn roots. ‘Created in Barcelona’. Alsof het een klinkende aanbeveling is te zijn geboren in de stad van rampenober Manuel uit Fawlty Towers en een onvoltooide sprookjeskathedraal. Je proeft een witgewassen minderwaardigheidscomplex. Spanje is geen autonatie die het recht op nationale trots verdiende. Het brave Seat is niets anders dan een dependance van Volkswagen, die de vanuit Wolfsburg toegeworpen Legostenen stapelt voor de kleine luiden binnen de VW-familie. Niemand zal in een grote SUV van Seat serieus een authentiek stuk Spaans cultuurgoed zien. Created in Barcelona is van A tot Z een leugen. Elke schroef, elke knop, elk display in de Tarraco is VW. Seat neemt niet eens de moeite de schijn op te houden. Zelfs de ruiten zijn gebrandmerkt met VW-logo’s.

De Tarraco is met zeven zitplaatsen en het laadvermogen van een pakhuis puik familietransport en zo Catalaans als de Dom van Keulen. Niks mis met die auto. Hij is niet ordinair, de grille is beschaafd, zijn rechtlijnigheid heeft iets statigs. Hij is alleen zo unisex als de gelijksoortigen die hem bij andere VW-kolonies voorgingen. De gevorderde leek kan er een VW Tiguan, Skoda Kodiaq of Audi Q-Zoveel in herkennen, opgetrokken in de kloeke Bauhaus-stijl die vanuit de koetsenbakkerij in Wolfsburg haar gelijkgeschakelde tentakels uitstrekte tot Tsjechië en Spanje.

Vijf kinderen en een labrador

Na een paar dagen boemelen denk ik niettemin; het kan me niet verdommen waar zijn wieg stond, hij bevalt me. Hij is een degelijke en pretentieloze lobbes. Had ik het tot vijf kinderen, een labrador en een caravan gebracht, dan wist ik het wel. En dan maar dapper zelfspotten op de tennisclub. „Wat rij jij eigenlijk?” Seat-lullo: „VW Sombrero!” Met zo’n auto hoor je op het parkeerdek van Ikea ook meteen bij de familie. Hij geeft de kleine conformist de zekerheid dat hij bestaat. Had Shakespeare nu geleefd, dan had hij het theater opgegeven. Het echte drama ligt te geef op straat.

Wees gewaarschuwd: Op hete zomerdagen betaal je een rumoerige prijs voor de enorme ruimte. De airco blaast zich met alle gevolgen voor het verbruik een ongeluk om de familiefeestzaal koel te houden. Met moeite haal ik 1 op 14. Anderzijds kon het slechter voor een VW-turbo met 190 pk, VW-vierwielaandrijving en 1700 kilo welvaartsvet dat zich, irony alert, met Spaanse vurigheid laat bewegen. Hij rijdt opvallend goed voor zo’n hoog oprijzende kolos.

Een beetje eng zijn de actieve veiligheidssystemen, die hun visie op verantwoord rijgedrag met onvoorspelbaar drama in de groep gooien. Twee keer werd ik met een bloedstollende rem-ingreep bestraft. Eenmaal omdat de Seat oordeelde dat ik had moeten remmen voor een file in de stad, eenmaal toen ik op de snelweg het commando in de wind sloeg het stuur vast te pakken – en wel hierom dat ik het al vast had.

Created in Barcelona. Wat zegt de zucht tot culturele plaatsbepaling over Seat, over ons? Dat het geloof in authenticiteit een lange adem heeft. Duitse perfectie, Franse charme, Waddenvlees. Terwijl onze identiteiten langzaam maar gesmeerd verdampen in de melting pot van Global Village. Seat loopt met zijn chauvinismemarketing achter de feiten aan. Ik snap waarom het zo naar wortels hengelt. Seat is nooit of maar heel kort een zelfstandig merk geweest. Nauwelijks was het in de jaren tachtig aan de Fiat-greep ontsnapt of Volkswagen nam een meerderheidsbelang. Dan wordt het een obsessie, dat eigen geluid. En nu is het te laat. De oer-Hollandse expat Johan Cruijff was Spaanser dan de Spaanste Seat. Hij stond als schitterend geïntegreerde voetbalheld nog wèl voor autonome culturele waarden. Je ziet het pas als je het door hebt.

De opgedirkte testauto zal hier de enige Tarraco boven de 60.000 euro blijven. Hij zal de middenstand naar draagkracht plunderen. Vanaf 38 mille lokt hij met iets minder motor en gewone voorwielaandrijving leasekoelies die althans materieel boven het maaiveld willen uitsteken. Hij wordt de Audi Q7 van het volk; de helft goedkoper, even goed. Audi zal geen hinder ondervinden van de prijsbreker. VW weet hoe het werkt. Een Tarraco maakt de Q7 dubbel begeerlijk. Niet omdat hij twee keer zo groot, maar omdat hij twee keer zo duur is. Want het hoogste doel van geldverdienen blijft toch uitgeven. Zie het wagenpark van FC Barcelona. Daar rijden alle spelers Audi. Echt.