Recensie

Recensie Muziek

I Am Oak wordt nooit uitbundig, wel intens

Osmosis, het zesde album van de Utrechtse folkband I Am Oak is – net als de vorige – een reisgids langs sombere landschappen. Weifelend leidt zanger Thijs Kuijken de luisteraar via slingerende bospaadjes naar de verborgen krochten van zijn ziel, waar meer diepe dalen dan hoge pieken zijn te bekennen. In ‘Kamikochi’ weet hij zelfs een regenboog intens treurig te bezingen. Meer dan voorheen leunen de excursies van het viertal op flarden piano in plaats van gitaargetokkel. Uitbundig wordt het nooit, wel gemeend en intens. Een enkele keer worden de meerstemmige refreinen (‘Tundra’, ‘Will I Wake’) een tikkeltje te gezapig. In dreigende ballades als ‘Wondrous Way’ is I Am Oak op zijn best. Hoewel je weet dat de bliksem nooit zal inslaan, voel je dat er in de verte onweer op komst is. En ontdek je dat de wegstervende tonen op het eind toch geen fluitende vogeltjes zijn, maar feedbackende gitaren.