Kerstcake

geeft Nederlands aan expats. Afl. 4.

‘Dat moet u hem niet vragen, hij is een Sileziër.” Ik keek naar mijn twee Poolse studenten die gebroederlijk naast elkaar zaten en die ik had gevraagd iets over traditionele Poolse kerstgerechten te vertellen. Silezië, ja, natuurlijk. Maar ik had even een kleine googleactie nodig om me weer helemaal up-to-date te brengen. De herinrichting van Midden-Europa na de Tweede Wereldoorlog kun je niet anders dan huiveringwekkend noemen, toen met potloodstrepen op een kaart hele bevolkingsgroepen landloos werden gemaakt.

Mijn poging om een helderder beeld te krijgen van deze gebieden door verder terug te gaan in de tijd, kunnen niet helemaal succesvol worden genoemd. Met de ruzies tussen de Poolse Piasten en de door hogerhand gestimuleerde immigratie van Walen en Duitsers in de Poolse gebieden, kwam er geen nationale helderheid voor mij. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het richting koning Boleslaw (bijnaam Scheefmond) en Jan de Blinde van Bohemen opgaf.

Deze complexe geschiedenis had er wel toe geleid dat ik in mijn klasje twee Polen voor me had die dezelfde taal spraken en aan dezelfde universiteit hadden gestudeerd maar nog geen kerstcake gemeen hadden.

Leerzaam. Hun vrolijke camaraderie was dan wel weer hoopgevend voor de toekomst van Europa.

Moeilijker te begrijpen voor mij was de chemie tussen de Napolitaan en de Griek in datzelfde klasje.

„Aristoteles zegt: deze leren is bitter maar education is zoete”, merkte de Griek op. Niet vlekkeloos maar wel typerend. De rest van de groep keek aarzelend, want er waren er weinig die dit al konden volgen. De Napolitaan reageerde echter bliksemsnel: „Maar een mooi vrouw verzoet veel”, met een snelle glimlach naar de docente.

„Mooie”, verbeterde ik gelaten. Ik begon bijna immuun te worden voor het Italiaanse charmeoffensief. Bijna.

Het intrigeerde dat juist deze adonis, door zijn ouders zo zorgvuldig Apostolos genoemd, in de klas steeds weerklank vond bij de Napolitaan Ciro, die me qua uiterlijk deed denken aan een Spaanse zeerover.

Ook hier bracht Google uitkomst: Napels is gesticht door de Grieken, Nea Polis, en was een van de belangrijkste steden van Magna Graecia, het Griekstalige zuiden van Italië. Waarna het eeuwenlang een Spaanse enclave was.

Ik keek rond in mijn klasje van jonge mensen die dus op een onnavolgbare manier de hele geschiedenis van dit continent meedragen. In hun taal, in hun kerstcakes, in hun voorkeuren en interesses. En dan op de centimeter nauwkeurig.

In verband met privacy zijn herkenbare details aangepast