Opinie

Podcastgast

Marcel van Roosmalen

Makers van podcasts interviewen het liefst andere makers van podcasts. Anders bij de traditionele media geven ze je daarbij dan het idee dat het fijn voor jou is dat je meedoet. Alles is content. Je belt aan bij het opgegeven adres en je stapt als het ware hun hoofd in. Dat je er soms struikelt over de losse draadjes vinden ze wel charmant van zichzelf.

Als je maar vaak genoeg ‘ja’ hebt gezegd ga je vanzelf ‘nee’ zeggen, maar voor een rondreis door de hoofden van Alexander Klöpping en Ernst-Jan Pfauth maakte ik graag een uitzondering. Ze zijn de eerste uitlopers van de generaties onder mij van wie ik altijd denk dat ze ons de hele tijd een paar stappen voor zijn. Je kunt wel voor ze wegrennen, maar ze halen je toch in. Niet omdat ze sneller zijn, maar omdat ze anders lopen.

Vooral het personage Klöpping intrigeerde me. Hij wekt de indruk dat hij helemaal niet is bedoeld voor media-aandacht, maar voor je het weet zit hij weer aan een talkshowtafel een nieuw verdienmodel te verkopen als iets moois voor ons allemaal. Hetzelfde geldt voor Ernst-Jan Pfauth die ik diep bewonder omdat hij met een boek vol blanco bladzijdes – ‘dankboek’ – de bestsellertopzestig binnengleed.

Lang verhaal kort: vrijdag was ik te gast bij hun podcast: Een podcast over media.

Het was om negen uur ’s morgens in een hok in de Jordaan. Er was telefonisch contact geweest met hun secretaresse die me verzekerde dat dat vanwege hun drukke agenda’s het enige tijdstip was waarop ze konden.

Dat ik me moest haasten om op tijd te komen voelde als de eerste nederlaag. Nou daar lagen ze dan, heel relaxed zichzelf in hun format dat je het best kunt samenvatten als ‘lullen over media tot de gast weg moet’.

En ik moest weg, naar Arnhem naar de eerste van vele herdenkingen van 75 jaar Slag om Arnhem, waarvan ze de afloop kenden omdat ze Band of Brothers hadden gekeken.

Ze moeten me hoofdschuddend hebben nagekeken, terwijl ik me in een taxi vouwde om de trein maar te halen. Ik had er niets van opgestoken: in hun hoofden leek nog minder te gebeuren dan in het mijne.

Toen ik in Arnhem was vond ik dat opeens geniaal.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.