Kiddy zag de zee

Fotograaf en auteur maken ‘opnieuw’ een foto en belichten de tijd ertussen.

Logopediste Kiddy Kohnstamm (71) stond in de zomer van 1957 met haar broers Jacob (69, voorzitter toetsingscommissie euthanasie, midden) en Max (66, docent marketing) op het strand van Burgh-Haamstede in Zeeland.

„We keken hoe het zeewater in door ons gegraven geultjes stroomde. Jarenlang brachten we de zomer door op De Verklikker, een vakantiehuis middenin de duinen van Burgh-Haamstede. Het leven was er eenvoudig: een pomp met regenwater en een beerput. Na aankomst liepen we beladen met tassen vol boodschappen en kleding over de onverharde paden naar De Verklikker. Een Duitse koelbunker deed dienst als opslag. We aten bij het huisje en sliepen in legertenten in een nabijgelegen vallei. Bramen plukken, vissen met een sleepnet, spelen op het strand: paradijselijke vakanties.

Een eigen werktent

Onze vader Max had zijn eigen werktent. Hij was secretaris van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal in Luxemburg. Na deze zomer verhuisden wij naar Brussel, waar hij zich verder inzette voor de Europese Gemeenschap. Zijn streven ‘nooit meer oorlog’ kwam voort uit zijn kampervaringen in de oorlogsjaren. Deze waren destijds nog goed weggestopt. Toch mochten we geen ruzie maken, of borden aflikken.

De jaren daarna leefden we mee met de ups- en downs van Europa, ook tijdens vakanties. Onze moeder Kathleen, geboren Sillem, leerde ons kijken naar de natuur. Bij het vakantie-einde vloeiden vaak afscheidstranen: de vrije blik op zee werd ingewisseld voor een regulier stadsleven.

De Verklikker is nog in bezit van de, inmiddels flink uitgegroeide, familie Sillem. Een schema bepaalt wie er wanneer in mag. De EU heeft het zwaar, maar daar is het leven onveranderd eenvoudig en op het strand graven de kinderen nog steeds deltageultjes, hopend dat het zeewater erin stroomt.”

Zelf in Opnieuw? Mail naar: opnieuweenfoto@gmail.com. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ wordt gemaakt.