Bart is homo, zegt zijn liefdesrivaal Martin

Zap over Big Brother 20 ‘Big Brother’ van 1999 door de ogen van de tv-recensent van nu. ‘Je kon best een halfuurtje naar bijna niks op tv kijken omdat er in je eigen smartphoneloze leven ook bijna niks gebeurde.’

Bart en Ruud knuffelen in seizoen één van Big Brother.
Bart en Ruud knuffelen in seizoen één van Big Brother.

Over wat ik nog wel wist, hoeven we het niet te hebben: het eindeloze gerook (ook binnen!), het geniks en het ‘knuffelen’. Mijn herinnering dat Big Brother eigenlijk best saai was om naar te kijken werd bevestigd bij het terugkijken van de eerste afleveringen. Neem de beelden waarop de bewoners minutenlang zwijgend met gesloten ogen naar Simply Red luisterden. En ze lazen boeken!

De clou is dat wij kijkers in 1999 óók nog meer tijd hadden: je kon best een halfuurtje naar bijna niks op tv kijken omdat er in je eigen smartphoneloze leven ook bijna niks gebeurde.

Het was lief om te zien hoe vreselijk aardig de Big Brother-kandidaten tegen elkaar waren de eerste dagen. Eenmaal knalde er een „Ga toch opzij, teringlijer, klootzak” tussen de wankele wanden van het huis – maar dat was voor de grap. De deelnemers waren stuk voor stuk conflictmijdende karakters.

Intussen ging het over seks. Er was grote opwinding bij de voice-over toen voor het eerst een van de vrouwelijke deelnemers haar hemdje uitdeed vlak voor de infraroodcamera. Plus de stellige overtuiging bij de aanwezige mannen dat de meest sexy deelnemer de wedstrijd zou winnen. Dat wil zeggen: de meest sexy vrouw. Zo analyseerde Ruud na vijf dagen: „Als Tara het goed speelt en ze laat af en toe die tietjes eruit wapperen, dan gaat zij winnen.” Een week later was Tara, verteerd door heimwee, alweer thuis.

De veronderstelling over de eindwinnaar klopte ook al niet. Aan het eind van de show, na honderd dagen, waren drie mannen over: de Nederlandse kijkers bleken toch wat minder tietjesgedreven dan verwacht.

Maar mijn grote ontdekking was een tragische held: Martin uit Spijkenisse. Ik was hem totaal vergeten, maar wat heeft die jongen geleden. Martin had een oogje op Sabine („een hele leuke meid, dat klikt gewoon”), maar de veel vlottere Bart had ook een oogje op Sabine.

Iedereen die weleens op schoolreis is geweest, weet hoe die dingen aflopen, maar Martin wilde zich niet zonder slag of stoot gewonnen geven. Hij nam Sabine apart in de tuin. Want wat was hem nu weer overkomen? In de slaapkamer waren zijn tenen een paar keer tegen die van Bart gekomen. En hij had ze niet teruggetrokken. Sterker, hij had de zijne bewogen. Ook had Bart een keer gezegd: „Anders ga ik toch gewoon bij Martin in bed liggen?”

Tussen Martin en Sabine ontspon zich een fundamentele dialoog. Martin: „Ik heb niets tegen homo’s hoor, negen van de tien zijn toffe peren.” Waarop Sabine kwam met het onvergetelijke: „Kijk maar naar al die kappers. Altijd lachen, spontaan en vrolijk – een beetje vrouwelijk.” Waarna het duo constateerde dat het allemaal best was, een homoseksueel in het huis, maar dat ze dat dan wel wilden weten.

Nederland in 1999 – een tijd waarin je nog naar de kapper moest om een homo in het echt te zien. Of je dat in elk geval kon denken. Martin deelde zijn zorgen in de ‘dagboekkamer’ met een zin vol tussenstiltes: „Mijn vermoedens zeggen… dat Bart… misschien jongens ook wel leuk kan vinden.” Al snel bleek dat Bart zeer heteroseksueel op Sabine afging. De zichtbaar lijdende Martin probeerde op een avond nog de aandacht te trekken met een veel te sterk verhaal over hoe hij zijn ex had betrapt met een ander en die jongen had gemolesteerd – maar dat hielp niet. IJskoud werd hij door de kijkers, aangeduid als „Het Nederlandse Volk” weggestemd.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.