In het spoor van Sergio García, de gedroomde kampioen van het KLM Open

Golf Het KLM Open kreeg met Sergio García de gedroomde kampioen. Een zondagmiddag in het kielzog van de Spanjaard.

Sergio García, winnaar van het 100ste KLM Dutch Open.
Sergio García, winnaar van het 100ste KLM Dutch Open. Foto Simon Lenskens

Daar is-ie, even na enen op de zondagmiddag, in zijn blauwe polo: de man die groot op de billboards prijkt. Niet zozeer de gedoodverfde als wel de gedroomde winnaar van deze honderdste editie van het KLM Open. Sergio García (39) sloft richting de eerste tee op The International, waar de heuvel en het pad al vol zijn gelopen voor hem. In de looprichting van de Spanjaard staan mensen met hun telefoons voor een selfie als hij hen passeert. De trofee, voor de winnaar straks, wordt op een houten blok bij de tee gezet. ‘From Spain: Sergio García’, klinkt het. Hij geeft zijn caddie, tegenwoordig zijn broer Victor, een kus op de wang. Camera’s klikken. De eerste afslag. Het eerste gejoel van de zwerm mensen die niet van zijn zijde zal wijken, is een feit.

Foto Simon Lenskens

Al zes, zeven jaar geleden was er een lijntje gelegd met García, tot deze zondag winnaar van vijftien Europese toernooien, in 2017 winnaar van de Masters op Augusta. „Hij is de enige heel grote Europese naam die hier nog niet heeft gespeeld”, vertelt toernooidirecteur Daan Slooter kort voor de flight van García. „We zaten altijd geboekt tegenover de FedEx Cup. Nu we daarvan los zijn, konden we het snel regelen.”

Maar een golfer van het kaliber van Sergio García komt niet uit zichzelf. Daar moet veel geld voor neergelegd worden. „Tiger Woods zou 2,5 miljoen kosten, is het verhaal”, zegt Slooter. „García zit daaronder. En boven? Tja … Boven de 50 euro aan waardebonnen.” Slooter is al voor de slotronde een gelukkig man. „Als je de naam haalt, weet je natuurlijk dat het iemand is die kan golfen en dat hij zijn best zal doen. Maar of hij de vorm heeft, weet je niet. Dat hij bovenin meedoet, zoals nu, dat is wat je hoopt.”

Onmogelijke bal

Birdie. Daarna bogey. Een luid ‘oef’ vanuit de menigte als een chip richting green nog geen twee meter verder landt. „Grappig, hè”, klinkt het vanuit het publiek. „Daar verderop spelen er nu twee en die hebben geen één toeschouwer!” Tientallen mensen volgen García en zijn flightgenoot, de Engelsman Callum Shinkwin, van birdie naar birdie op de drie holes erna, banjerend over de zanderige heuvels. „Sick dit”, klinkt het als García een bal prachtig over een van de vele waterpartijen op de baan vlak bij Schiphol slaat. „Onmogelijke bal”, zegt een man na een putt van lange afstand. Hij is hard op weg naar de zege.

Foto Simon Lenskens

García oogt ontspannen, lekker in zijn vel. Toernooidirecteur Slooter zag „in zijn ogen” dat hij hier graag wilde winnen. Hij babbelt rustig met Shinkwin, zijn directe concurrent, neemt applaus en succeswensen tot zich. De menigte breidt zich uit naarmate de overwinning dichterbij lijkt te komen.

Maar dan komen de slechte ballen. Je ziet het meteen aan hem. Dan oefent hij nog geen tien seconden later zijn swing of putt in de lucht. Na een bogey op de zevende, een moeilijke, heuvelachtige par-3 met uitzicht op de A9, krult zijn mond van ergernis en schudt hij zijn schouders los. „Gaat-ie het nog redden”, zeggen twee mannen uit het publiek tegen elkaar.

Op weg naar de achtste hole zijn Miguel Martires (37) en Fabian Raimondo (54) druk in gesprek in het Spaans. Ze zijn liefhebbers van García, proberen hem zo goed als mogelijk deze middag te volgen, en zouden hem graag zien winnen. „Een echte hardhitter, maar met veel controle”, zegt Martires, afkomstig uit Uruguay. Raimondo, een Argentijn, is na de twee slechte holes benieuwd of García zijn hoofd koel kan houden. „Hij is temperamentvol”, zegt hij.

Foto Simon Lenskens
Foto Simon Lenskens
Foto Simon Lenskens

Driver gooien

Een man zonder controverse is García buiten de baan inderdaad niet. Alleen al dit seizoen maakte hij in Saoedi-Arabië doelbewust greens kapot uit frustratie, en gooide hij op het Brits Open zijn driver naar zijn toenmalige caddie. Martires heeft hem vaker zien spelen op toernooien, onder meer in Spanje.

De wind is aangetrokken, de blauwe lucht is grijs geworden. „Nou kijken hoe hij daarmee omgaat”, zegt hij. Vanaf de tiende hole keert de tweestrijd met Shinkwin, die een dubbele bogey moet noteren. Na de tweede gemiste putt kan een vrouw een ‘yes’ niet onderdrukken. Hier staan García-fans, voor hen is er geen mooiere winnaar.

Bij de uitgang vanaf de dertiende green, duwt een vrouw haar zoontje in het pad van García, zodat die hem een hand kan proberen te geven. García glimlacht, geeft het jongetje een ‘boks’. „Ma-am”, kermt hij. „Ja, ik moest toch zijn aandacht trekken?”, zegt ze lachend.

Het gaat inmiddels niet makkelijk bij de Spanjaard en het nieuws bereikt de García-stoet dat de 18-jarige Deen Nicolai Hojgaard gelijkstaat bovenaan.

‘Fooooooooore’, klinkt het na García’s afslag op hole 15, die richting het publiek links afbuigt. Broer en caddie Víctor vult zijn waterflesje bij. „Gaat het goed?”, vraagt een man uit het publiek hem op bezorgde toon. „Ja hoor, alles volgens plan”, bromt García. „Beetje een worsteling, hè?”, gaat de man verder. „Nope. Alles onder controle.”

Foto Simon Lenskens
Foto Simon Lenskens

Handschoen cadeau

De bal van García blijkt een toeschouwer te hebben geraakt. De man in lange grijze polo en witte broek krijgt als goedmakertje een reservehandschoentje, met handtekening en excuses van García. „Hij is sympathiek, dat zie je maar weer”, zegt Ed Lazet (56), de man in kwestie later. Hij had zich omgedraaid nadat ‘fore’ had geklonken, maar werd toch op zijn achterzak geraakt. Lazet en zijn vrouw Henny Trimbos (53) hebben alleen maar meer respect voor García gekregen, die ze al de hele dag volgen. „Fantastisch voor het toernooi als hij wint”, zegt Lazet.

Dat niets García vandaag kan storen, blijkt wel uit het feit dat hij na het raken van de man nog birdie maakt. Een hole later nog een. ‘Nou is het wel gelopen’, klinkt het, als de Deen Hojgaard bogey heeft gemaakt. Als hij de achttiende green nadert, bestormt de García-massa de fairway, de oproepen dat niet te doen negerend. Twee putts later en García kan zijn vuist ballen. Hij kust zijn jonge dochter, zijn vriendin, en mag breed glimlachend de bokaal omhooghouden. Terwijl hij voor de camera’s vertelt hoe mooi hij de zege vindt op een toernooi dat door twee van zijn helden – Seve Ballesteros en José Maria Olazábal – in het verleden is gewonnen, vallen de organisatoren elkaar in de armen: wat een mooie winnaar.