Recensie

Recensie Muziek

Wondermooie live uitvoering van Ayreon’s space-opera ‘Into The Electric Castle’ in Tilburg

Progrock Met top-musici als gast wist de Haagse rock-architect van Ayreon, Arjen Lucassen vrijdagavond zijn progrock-opera tot een succes te maken. Focus-fluitist Thijs van Leer blies lichtheid in de bombast van de eerste van vier shows.

Arjen Lucassen van Ayreon zong de rol van de 'Hippie' in de space-rockopera
Arjen Lucassen van Ayreon zong de rol van de 'Hippie' in de space-rockopera Foto Cristel Brouwer

Wie zou er meer plezier hebben gehad? De duizenden fans die van over de hele wereld naar Tilburg waren afgereisd om daar Ayreon’s progrock-opus Into The Electric Castle voor het eerst ooit live te horen, of de uitvoerende muzikanten zelf? Het spande erom vrijdagavond, de eerste van vier Ayreon-shows dit weekend in 013 in Tilburg.

Optreden doet de Haagse rock-architect van Ayreon, Arjen Lucassen, zelden. Dus als hij zijn ambitieuze ‘space opera’ uit 1998 komt uitvoeren komt alles uit de (verkleed)kast: met een groot deel van de originele cast en enkele sterke gasten (zoals de bulderende verteller van het verhaal, Star Trek-acteur John de Lancie) werd het een overrompelend mooie avond.

Pure hartstocht

Geen moment leek het een klusje voor de vocalisten, eerder een uitkomende droom. Met pure, muzikale hartstocht kwam het verhaal van de tijdreizigers die de tocht naar en in het kasteel moeten overleven sprankelend tot leven. Zo zette zanger Fish, die van Marillion, vol bonkige energie de statige ‘Highlander’ neer. Vanuit hun tenen lieten ‘Roman’ Edwin Balogh en ‘Knight’ Damian Wilson het knetteren in het imposante podium-kasteel. En zangeres Anneke van Giersbergen, de ‘Egyptian’, liet maar weer eens horen wier stem sinds ’98 alleen maar sterker is geworden.

Focus-fluitist Thijs van Leer, met z’n forse bakkebaarden en lange leren jas, blies frivool als een vers geschilderde putto lichtheid door de bombastische show, terwijl drummer Ed Warby met zijn Vuur-collega’s Johan van Stratum en Ferry Duijsens op bas en gitaar het cement goten waar Joost van den Broek zijn uitzinnige keyboardloopjes op kon laten vlammen.

Simone Simons vertolkt de rol van de ‘Indian’. Foto Cristel Brouwer

Even wankelde het kasteel

Even wankelde het kasteel, toen ‘Death’ opkwam, een gezamenlijke rol van grunters George Oosthoek (Mayan) en Mark Jansen (Epica, Mayan), die als huppelende Disney-duiveltjes nog geen babypanda zouden kunnen laten schrikken - tot de strotten openden en ze hun machtige duet bij elkaar gromden, wat ‘Indian’ Simone Simons (Epica) gillend het leven kostte.

De boomlange Lucassen zelf stond ondertussen in een strakke flarebroek met fladderende veertjes in z’n haar: hij nam de lulligste rol zelf op zich, de ‘Hippie’. Maar met de beste teksten, waarin het aloude geheim van Ayreon zit verscholen: „It’s kinda groovy, in this world of fantasy where no one else can go. Within these boundaries I’m shielded from reality”.

De lange toegift met songs uit het oeuvre van Lucassen was daarna eigenlijk overbodig.

Het album Into the Electric Castle, in de opgepoetste versie van vorig jaar: