Praktische kookoplossingen voor mensen met een handicap

Wat eten we? Antisliphandvat, Nelsonmessen, er is zelfs een kookboek voor eenhandigen.

Foto iStock

Op mijn linkerbeen stond ik voor het espressoapparaat. Omdat het mij verboden was om op mijn andere been te steunen, tilde ik dat, inclusief een paar kilo aanhangend gips, lichtjes omhoog. En omdat het in zo’n houding nogal moeilijk is om je evenwicht te bewaren, leunde ik met mijn linkerhand op een van de krukken die mij de vorige avond op de SEH van het ziekenhuis waren uitgereikt. Zodoende had ik mijn rechterhand vrij om het piston te vullen met koffie, het op z’n plek te draaien, er een kopje onder te zetten en op het startknopje te drukken.

Yes! Ik had dan wel mijn enkel gebroken, maar ik kon nog prima koffie maken voor mezelf. Pas toen ik het kopje oppakte drong het tot me door dat ik het op geen enkele manier zónder morsen mee kon nemen naar de bank. Er zat niks anders op dan de koffie ter plekke, staand op één been, op te drinken. Voor mijn tweede espresso die dag, en alle espresso’s erna, goot ik het hete vocht in een thermoskannetje dat ik samen met het kopje in een schoudertas deed, waardoor ik mijn handen vrij had om overal naar toe te krukken waar ik maar wilde.

Nu zou ik hier graag schrijven dat ik vervolgens nog veel meer trucjes ontdekte die maakten dat ik ondanks dat gipsen been prima voor mezelf kon zorgen. Mijn eigen lunch kon bereiden, koken voor mijn gezin zelfs. Maar inmiddels weet ik dat eenbenig koken gewoon ontzettend lastig is. Dat het maken van een tosti op één been eigenlijk al van het hoogst haalbare culinaire niveau is .

Lekker eigenhandig

Wat gek eigenlijk, bedacht ik, dat je kooktechnisch gesproken beter een arm kunt breken dan een been. Koken doe je immers vooral met je handen, en als een daarvan (tijdelijk) buiten gebruik is, ben je dus letterlijk onthand. Maar voor koken met één hand bestaan juist heel veel trucjes. Hulpmiddelen die ervoor zorgen dat je toch goed uit de voeten kunt in de keuken. (Sorry, ik houd nu op met flauwe hand-voet-grapjes.)

Zo kun je een antislipmatje onder je snijplank, kom, pot of blik leggen, zodat het niet verschuift tijdens het snijden/roeren/kneden/kloppen/openen. En er bestaan speciale snijplanken met nagels, waarop je groenten of vlees kunt spiesen. Er zijn messen met een antisliphandvat dat haaks op het lemmet staat en zogenaamde Nelsonmessen die snijden door ze te kantelen in plaats van te zagen. En er bestaan multi-openers waarmee je eenhandig schroefdeksels, conservenblikken met trekringen, kroonkurken, etcetera kunt openen.

Er is zelfs een kookboek voor eenhandigen: Lekker eigenhandig. Het werd vorig jaar uitgebracht door de afdeling neurologie van het UZ Gent, gericht op mensen die door een beroerte eenzijdig verlamd zijn geraakt. De recepten zijn ontwikkeld door een chef-kok met als criteria: lekker, gezond, hersenvriendelijk en eenvoudig te bereiden met één hand.

Daar moest ik dus allemaal aan denken terwijl ik, op één been rond mijn kookeiland hinkelend, mijn zoveelste tosti stond te maken. Hoe geweldig het is dat er zo veel praktische oplossingen bestaan voor mensen met een handicap. Oké, volgende keer dat ik iets ging breken, zou ik ervoor zorgen dat het m’n pols was in plaats van m’n enkel. Maar verder mocht ik vooral niet zeuren. Over vier weken dans ik alweer door de keuken. En tosti’s zijn trouwens best lekker.