Brieven

Brieven

Loonkloof

Werken na de sport

In zijn column Zeuren over de loonkloof (11/9) beweert Frits Abrahams dat topvoetballers „hun geld in tien jaar [moeten] verdienen”. Dat is een wijdverbreid misverstand. Waarom kan een (top)voetballer na een tienjarige carrière als prof niet tot zijn pensioen aan de slag in andere functies? Zo’n man hoeft toch niet rond zijn dertigste stil te kunnen gaan leven? De door Abrahams gesuggereerde vraag „Hoe krijgt u het ooit op?” dient zich ook profvoetballers aan. Laten zij een voorbeeld nemen aan bijvoorbeeld roei(st)ers of hockey(st)ers: die hebben na jaren topsport gewoon een verdere maatschappelijke loopbaan.

Stemrecht

Dan ook geen belasting

Oude mensen, onder wie dus ik, 89-jarige, zijn „slechte, niet-rationele stemmers”, beweert Philip Huff (Ouderen hebben te veel inspraak in een wereld die ze nog kort bewonen, 11/9). Hoe weet hij dat? Een Amerikaanse studie uit 2014 zou het hebben aangetoond. Tjonge, wat knap van die Amerikanen, dat ze zomaar de rationaliteit van mij en mijn leeftijdsgenoten kunnen bepalen! Ik begrijp dat Huff mij eigenlijk mijn stemrecht wil ontnemen omdat ik niet in staat ben rationeel na te denken over de toekomst van mijn kleinkinderen, en in plaats daarvan emotioneel en populistisch zal stemmen. Misschien een uitstekend idee om onervaren jongelui alles maar rationeel te laten regelen. Alleen: hoef ik dan ook niet meer zoveel belasting te betalen, als ik daar niks meer over te zeggen mag hebben? Komt goed uit, want mijn goed opgebouwde pensioen houdt de prijsstijgingen al lang niet meer bij.