Recensie

Recensie Muziek

Bij Muse kan het altijd nog grootser

De Ziggo Dome wist wat het donderdagavond van het Britse rocktrio Muse zou krijgen: een bulderende rockopera die als een woeste wervelwind heen en weer slingerde tussen gezwollen retoriek, conceptuele algebra en meeslepende meezingers.

Matthew Bellamy van Muse in de Ziggo Dome.
Matthew Bellamy van Muse in de Ziggo Dome. Foto Andreas Terlaak

Als klein jongetje wilde Matthew Bellamy waarschijnlijk astronaut worden. En operazanger. En concertpianist. En dominee. En rockheld.

Nou, dat is dus allemaal gelukt. Want als voorganger van het Britse rocktrio Muse heeft hij al die carrièreplannen samen weten te smeden. Bellamy wil altijd alles tegelijk (en wel nu – „I want it now!” eist hij krijsend in ‘Hysteria’), en dat is te horen. Bescheidenheid is bij Muse uit den boze. Alles staat in dienst van het grote gebaar. Want anders, zo redeneert het opperhoofd, kun je het net zo goed niet doen.

En dus wist de Amsterdamse Ziggo Dome donderdagavond wat het zou krijgen: een bulderende rockopera die als een woeste wervelwind heen en weer slingerde tussen gezwollen retoriek, conceptuele algebra en meeslepende meezingers.

Daarin bleken de nummers van het vorig jaar verschenen achtste album Simulation Theory– een muzikale tijdreis naar de lamlendige jaren tachtig – nog het minst te werken, alle gezwollen cyborg-symboliek ten spijt. Tien met ledlampen volgehangen dansers die dramatisch met zaklampen/trombones/rookkanonnen zwaaien, kunnen nu eenmaal niet verhullen dat ‘Algorythm’ gewoon niet zo’n goed nummer is.

Het zijn inhaak-hits als ‘Plug In Baby’ en ‘New Born’ die wél overtuigen, dankzij het klassieke Muse-recept: een aanzwellend gitaarloopje wordt trefzeker opgestuwd tot lyrische psalm waarin Bellamy zijn karakteristieke klaagzang laat jengelen en tussen de regels door huilend naar adem hapt alsof hij zojuist het wereldrecord freediven heeft verbeterd.

Maar het kan altijd nog grootser.

Want toen Matthew Bellamy nog een klein Bellamytje was, moet hij ervan hebben gedroomd om zijn gitaar te laten janken in wat toen de allergrootste heavymetalband op aarde was: Iron Maiden. En dus heeft hij als veertiger hun angstaanjagende opblaasmonster Eddie laten nabouwen, inclusief gevaarlijke grijpklauwen en lichtgevende huig. Het werkt: de geest van Maiden geeft Muse het laatste kwartier vleugels.