Recensie

Recensie Muziek

Wende Snijders’ ideale avond ademt aanstekelijk ‘alles of niets’-gevoel

Muziektheater Op het podium, in de piste en vanuit de loges, tijdens Wende’s Kaleidoscoop treden in alle uithoeken van Carré in Amsterdam artiesten op die zangeres en theatermaakster Wende inspireren.

Willeke Alberti en Wende tijdens Wende’s Kaleidoscoop. Foto Raymond van Olphen

Willeke Alberti en Wende tijdens Wende’s Kaleidoscoop. Foto Raymond van Olphen

Twee jaar is Wende Snijders er nu huiskunstenaar – „het huisdiertje van Theater Carré” noemt ze zich wel. Zo vaak als ze kan, zit de zangeres en theatermaakster er te werken. En vraag haar dan, wat zou jij hier nou op het podium willen laten horen? „Dan is dat een vraag aan een kind of-ie even op de Efteling wil letten”, glunderde Wende aan het begin van wat een overvolle muziekavond in het Amsterdamse theater Carré werd.

Liep de eerste editie vorig jaar „al de spuigaten uit”, de tweede aflevering van Wende’s Kaleidoscoop werd een zo mogelijk nog bontere avond. Overdonderd werd Carré door Wende’s kunstenfestival van zo’n 22 namen – bands, dansers, schrijvers, dragqueens en theatermakers. Op triomfantelijke wijze bood Wende een caleidoscopische kijk op wat haar inspireert en prikkelt. Een circus zonder idealen. Of ook maar een limiet, want deze show voelde als eindeloze hoorn des overvloeds.

Zowel het podium als de hele theaterpiste werd in gebruik genomen. Tussen hun instrumenten of op stoelen langs de ring wachtten de acts hun beurt af. Zoals het ene optreden het andere opvolgt bij de muziekshow van Jools Holland bij de BBC, vloeide ook hier alles in elkaar over.

Een aardige weerspiegeling van nieuwe acts waren rapster S10, een uitzonderlijk talent met pure teksten, en zangeres Pitou die opvalt met haar ijle stem. Ook de komst van het klassieke kwartet Orbi, dat op geweldige wijze rocksalvo’s weet af te vuren vanaf een klassiek instrumentarium, was treffend. Of Frank Wienk, alias Binkbeats, die in zijn eentje op het podium een volledige band laat klinken, met op de achtergrond de fotoprojecties van Sanne de Wilde.

Wende wilde simpel „werelden samenbrengen”. Alles afgeworpen, soms letterlijk in het geval van een aantal paradijsvogels. De avond ademde een ‘alles of niets’-sfeer. Wende’s vonk werd gevoeld.

In soepele aanstekelijkheid, zoals bij brassband Gallowstreet en Michelle David & The Gospel Sessions. Vooral de laatste liet zich deze avond van zijn beste kant zien: stomende gospelsoul. Een bevlogen David – zuiver, soepel en onweerstaanbaar rauw als ze uithaalde – schopte haar hakken wild uit.

In ingetogen serieusheid: de voordracht van schrijfster Marieke Lucas Rijneveld in een van de loges. Of door Wende zelf, die van Rijnevelds schrijfkracht weer een mooi liedje had weten te maken. Waarna het weer terugging naar de kern met zanger/rapper Typhoon, zijn songteksten over liefde en vrijheid vrijuit reciterend over akoestische klanken.

Het waren veelal kruisbestuivingen die eruit sprongen. Zoals de uitvoering van Wende van ‘Voor Alles’ op de tekst van Joost Zwagerman op het balkon. De jonge rapster S10 viel haar beneden in de piste onverwacht bij. Het duet met Willeke Alberti van ‘Telkens Weer’ – Wende maakte een Franse vertaling – was niet sterk, maar wel warm en invoelbaar.

Met een feestelijke finale, het Nederlands Kamerkoor met Typhoon, Michelle David en de gastvrouw in ‘Zandloper’, vielen alle kleurige stukjes van Wende’s magische kijker samen.