Brieven

Registratie van levenloos geboren kinderen is niet genoeg: help ouders het verdriet dragen

Sinds februari 2019 kunnen levenloos geboren kinderen worden opgenomen in de Basisregistratie Personen (BRP). Daarna zijn bijna tienduizend kinderen ingeschreven, meldde staatssecretaris Knops van Binnenlandse Zaken in antwoord op Kamervragen. Dat is een dorp vol levenloos geboren kinderen. Registratie voorziet dus in een behoefte – maar het blijft een lapmiddel.

Ik begreep het eerst niet: waarom zou je je levenloos geboren kindje willen laten opnemen in een register voor publiekrechtelijke taken, zoals het opleggen van boetes en het verstrekken van uitkeringen? Het kindje krijgt hier immers nooit mee te maken. Het argument ‘erkenning’ zag ik niet: van levenloos geboren kinderen kon je al aangifte doen en een ‘Akte van Geboorte (levenloos)’ laten opmaken. Het kindje werd al opgenomen in het Overlijdensregister en ouders konden het al bijschrijven in hun trouwboekje. De akte is een officiële erkenning en een officieel bewijs. BRP-registratie voegt hier niets aan toe. Dus waarom zouden ouders het willen, en waarom staat de overheid dit toe?

Ik dacht terug aan de geboorte van onze eigen, levenloze dochter. Een kind verliezen is erg. Ouders worden overvallen door wanhoop, machteloosheid, boosheid en soms zelfs schuldgevoelens. Voor veel jonge stellen is het een eerste confrontatie met een gitzwarte gebeurtenis: ze zijn hun leven volop aan het opbouwen – en ineens stort alles in. Het verdriet kan partners uit elkaar drijven of leiden tot burn-out en depressie. Het kan carrières breken en zzp’ers tot de bijstand veroordelen.

Helpt opname in de BRP hen dit verdriet een plek te geven? Nu misschien wel. Maar over een tijdje is registratie net zo vanzelfsprekend als de aangifte en de Akte. En dan blijkt het geen antwoord te bieden op het verdriet van ouders. Omgaan met zo’n verlies vraagt tijd en kracht van de ouders, en liefde en begrip van vrienden en familie. En het vraagt soms inkomensondersteuning en goede geestelijke zorg van de samenleving.

We schieten tekort. Door BRP-registratie toe te staan, kopen we onze verantwoordelijkheid af. Verdriet kunnen we niet wegnemen en dat hoeft ook niet. We kunnen wel ons best doen het te helpen dragen, het makkelijker te maken. En dat moet wél.


moeder van Laura Sophie van der Ent