Een instanthapje couscous

Comedian proeft varianten op bestaande gerechten – met iemand die weet hoe het origineel smaakt. Vandaag krijgt schrijver Abdelkader Benali couscous met tonijn uit een steam pot.

Illustratie Pepijn Barnard

Abdelkader Benali en ik go way back. Ooit, back in the days, deden we mee aan Kunstbende. Een soort Middelbare Scholier Got Talent, met verschillende disciplines. Hij deed mee met taal, ik deed mee met theater.

We zijn daarna elk ons ding gaan doen. Zo nu en dan kruisen onze wegen elkaar. Altijd leuk.

Abdelkader en z’n vrouw Saïda zijn connaisseurs en hebben een prachtig kookboek geschreven, Casa Benali, Het Marokkaanse huis-tuin-en-keukenkookboek, waar ik regelmatig iets uit maak.

Logisch dus dat ik aan hem moest denken toen ik in de Appie het volgende product tegenkwam: Steam Pots met tonijn en couscous van John West. Ik heb beide verkrijgbare smaken meegenomen om samen met hem te proeven. Chili, knoflook, rode paprika, en basilicum met zongedroogde tomaat.

De steam pot is een soort ‘instant’ hapje. Je weet wel, net als die noodles waar je kokend water overheen schenkt, ff wachten en voila; je hebt een maaltijd…

In zijn sfeervolle keukentje keek Abelkader naar het product met een look op z’n porem alsof hij niet wist of-tie nou moest lachen of huilen. Verward stamelde hij „dit kennen we niet in Marokko. Tonijn eet je met salade ofzo. Maar niet met couscous!”

We besloten de aanwijzingen op de verpakking te volgen, zochten bij elkaar wat we nodig hadden en gingen aan de slag. Ik film alles voor mijn YouTube-kanaal.

Schaafijsmannetjes

De couscous moest even wellen, dus klom Abdelkader op z’n praatstoel. Een mooi verhaal over zijn band met de Surinaamse keuken. Vader had een slagerij op de Rotterdamse Kruiskade, hun Kinkerstraat, zeg maar. Vol overgave vertelt-ie me over de schaafijsmannetjes en alle tropische winkels in die straat.

Ondertussen roert hij nieuwsgierig door de couscous, en proeft. Smaakt op zich niet slecht. Dan moet het blikje tonijn open. Toch een beetje soort van kattenvoer, sorry maar echt!

Vrouw des huizes Saïda komt af op ons lawaai, schrikt van het product, neemt een hap en werpt een niet mis te verstane blik in de camera. Inmiddels is haar blik een hit online. Iemand heeft er zelfs een GIFje van gemaakt.

Kijk, het is een leuke poging van John West en Co om iets aan culturele diversiteit te doen, in meerdere smaken. Maar ondanks dat het op zich niet eens slecht smaakt, heeft het met Marokko niet veel te maken.

En dat is dus jammer.

Een slag naast de plank…

Volgende week proeven we: Jollof-rijst