Recensie

Recensie Muziek

Kampvuur-en-zoete- theeblues uit de woestijn

Zo’n twaalf dagen duurt de reis tussen Zuid-Marokko en Nouakchott, de hoofdstad van Mauritanië. Dwars door de woestijn. En dat is precies waar de Toearegrockers van Tinariwen graag zijn. Onderweg namen ze hun negende album op, en op hun eindbestemming ontmoetten ze de geweldige zangeres Noura Mint Seymali. Zij is een van de gastvocalisten op Amadjar waarop ook bijdragen zijn te horen van bandleden van Nick Cave, Sunn O))) en Neil Young. Maar waar het om gaat is de kampvuur-en-zoete-theeblues van het negental uit de Sahara. Tinariwen bestaat al 40 jaar, geboren uit verzet zijn ze de oer-representanten van de inmiddels invloedrijke Toearegrock. Amadjar is een van hun beste albums, zo intiem klinken de klagende gitaren en de vervlochten stemmen. Neem het dromerige intro van ‘Madjam Mahilkamen’. Zijn we op een veranda in Mississippi? Dan klinkt de magische samenzang in ‘Tamashek’. Nee, we zijn op een nog veel legere, mooiere plek. In de woestijn waar alles eeuwig is.