‘Obama pakt de armen, Cruijff de benen’

Grunberg in een gesloten jeugdinrichting 9 Schrijver Arnon Grunberg leeft veertien dagen dag en nacht in de gesloten jeugdinstelling De Koppeling in Amsterdam. Hij schrijft elke dag over het leven daar. Deel 9: Zelfmedicatie

De overdracht is om half negen ’s ochtends. Kinderen mogen er niet bij zitten – de schrijver is een kind met privileges.

De taken bij het alarm worden verdeeld onder de verschillende groepen. Een vrouw zegt: „Obama pakt de armen, Cruijff de benen, Ghandi doet regie.”

Zo wordt het tegen de grond werken van de jongere bijna een dans.

Jacqueline (16) is terug. Ruim een week was ze weggelopen, ze heeft halflang blond haar. Gitta, begeleidster, verzorgt een blaar van Jacqueline.

„Is er nog een sigaret in mijn kluisje?” vraagt Jacqueline. Roken is zingeving hier. Dan wendt Jacqueline zich tot mij: „Je moet zeggen dat kinderen niet op deze bedden kunnen liggen, de matrassen zijn te hard.”

Jacqueline gaat niet intern naar school en omdat het daar redelijk goed gaat mag ze ondanks het weglopen de poort uit.

Zij die niet extern naar school gaan belanden bij meester Richard, die ooit in een sterrenrestaurant werkte, maar chef-kok was niets was voor hem.

Zijn kooklessen, die ik ook al heb bijgewoond, zijn legendarisch. Kinderen worden uit hun lethargie gewekt, de messen zijn lang en scherp, incidenten doen zich niet voor. „Als je bang bent ben je verloren”, zei Richard. „Maar als het moet zal ik me op een kind werpen.”

Deze ochtend geeft Richard geen kookles. Een achttal kinderen zit op verschillende niveaus te werken. Soms is werken een filmpje kijken. Ik help een jongen met een sollicitatiebrief.

„Hoe lang heb je al niet geblowd?” vraagt Richard aan de jongen, „eerlijk zijn.”

„Een week.”

„Wanneer blowde je?”

„Als ik opstond”, zegt de jongen.

„Dat is niet goed, ik drink ook geen wodka bij het opstaan. Ik dronk vroeger wel veel”, vertelt Richard. „Als ik gedronken had durfde ik een knap grietje aan te spreken.”

Het gesprek gaat over coke. „Je wordt er agressief van”, zegt een jongen.

Een andere jongen roept: „Je wordt er zelfverzekerd van.”

Wat is géén zelfmedicatie?

Als ik kinderen naar hun toekomst vraag luidt het antwoord dikwijls: begeleid wonen.

Op de trap kom ik de ouders van Jayden (15) tegen.

„Hoe gaat het?” vraag ik.

„Beter”, zegt de vader, „voor hij hier kwam had hij een halfjaar niet gedoucht en hij zei geen woord. Nu gaat hij onder de douche en zegt hij af en toe iets.”

Vooruitgang moet je in historisch perspectief plaatsen.

En wij, die geen gewonde kinderen denken te zijn, noemen begeleid wonen liefde.

Wordt vervolgd

Om privacyredenen zijn achternamen in deze serie weggelaten. Ze zijn bij de redactie bekend.