Recensie

Recensie Film

Magische film uit Thailand laveert tussen realiteitslagen

Arthouse Het alledaagse, droom en mystiek smelten samen, maar het Thaise ‘Manta Ray’ stipt ook de vervolging van de Rohingya-minderheid aan.

De beelden in ‘Manta Ray’ getuigen van een grootse aardse poëzie.
De beelden in ‘Manta Ray’ getuigen van een grootse aardse poëzie.

Liefhebbers van de Thaise filmmaker Apichatpong Weerasethakul (bekend van zijn Cannes-winnaar Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives) herkennen in het soms magische en soms realistische Manta Ray de school van deze grootmeester.

Ook de beelden in het debuut van Phuttiphong Aroonpheng getuigen van een grootse aardse poëzie. Het alledaagse, het droomachtige en het mystieke maken naadloos deel uit van dezelfde realiteit. Maar hij gaat verder, is politieker. Neemt ons mee naar een niemandsland tussen zee en land, waarschijnlijk op de grens van Thailand en Myanmar. De film is opgedragen aan de vervolgde Rohingya. Daardoor krijgt het basale menselijke verhaal van een visser die zich ontfermt over een spraakloze man die hij voor dood aantreft in een mangrovebos (en hem daar misschien eerst wel zo heeft achtergelaten) een sociaal geëngageerde lading.

Manta Ray is evenzeer het verhaal van hun vriendschap als een verhaal over schuld en boete. In hoeverre is de visser betrokken bij de dood van Rohingya-vluchtelingen? Waarom verliet zijn vrouw hem, keert zij weer terug als hij verdwijnt, en verschijnt hij dan weer als zij een lied over verdwenen geliefdes zingt? Manta Ray laveert tussen realiteitslagen; we raken erdoor betoverd zonder de realiteit uit het oog te verliezen. Het magische laat ons alleen maar beter kijken.