Opinie

In de ‘huiskamer’ van de ChristenUnie

Lotfi El Hamidi

Zijn we uitgepraat over Wopke Hoekstra en zijn slecht geïntegreerde migranten in spreekkamers? Mooi, want nu gaan we het gesprek verder voeren in de huiskamers. Althans, figuurlijk. In de voormalige Broerenkerk in Zwolle, nu in gebruik als boekhandel met café, zijn mensen vrijdag bijeengekomen voor een ‘huiskamergesprek’, georganiseerd door de ChristenUnie, met de titel ‘God, Nederland en… Zwarte Piet’. Wat kan de politiek in het algemeen en christelijke politiek in het bijzonder doen om de polarisatie in de samenleving tegen te gaan? CU-fractievoorzitter Gert-Jan Segers geeft zijn kijk op de kwestie, samen met columnist Özcan Akyol als kritische gesprekspartner.

Segers houdt een pleidooi voor patriottisme, zoals hij dat in de Verenigde Staten aantrof. Ondanks alle verschillen en problemen voelen mensen zich daar op de eerste plaats Amerikaan, aldus Segers. Waarom kan dergelijke gemeenschapszin aan de hand van gedeelde waarden niet in Nederland ontstaan? De kritiek op de HJ Schoo-lezingen van CDA’ers Buma en Hoekstra vindt hij daarom te makkelijk.

Akyol is een andere mening toegedaan. De ‘liberale agnost’, zoals hij zichzelf noemt, stelt dat het identiteitsdebat in Nederland heeft geleid tot een naargeestige vorm van nationalisme, waarbij per definitie groepen buitengesloten worden. Waar past bijvoorbeeld het koloniaal verleden in dat plaatje, vraagt Akyol zich af. Een heet hangijzer dat Segers verder laat liggen.

Het andere onderwerp: religie. Segers voelt enig „ongemak” als het gaat om de huidige positie van het christendom in Nederland. Het feit dat het gesprek plaatsvindt in een voormalige kerk noemt hij „pijnlijk”. Segers voelt zich naar eigen zeggen onderdeel van „een onbegrepen minderheid”. Akyol vraagt of Segers de toenemende zichtbaarheid van die andere minderheid, de moslims, een bedreiging vindt. Daar moet de CU-leider even over nadenken, en dan na een diepe zucht: „Ik ben minder bezorgd om volle moskeeën, maar meer bezorgd om lege kerken.”

Interessant is de inbreng van de aanwezigen in de ‘huiskamer’. Onderwijzers, zorgverleners, vrijwilligers, die met hun poten in de modder staan en op micro-niveau met de polarisatie te maken hebben, en hun best doen om de tegenstellingen kleiner te maken. Staat de politiek eigenlijk niet alleen maar in de weg, met containerbegrippen als joods-christelijke traditie en Nederlandse cultuur? Cultuur is toch veranderlijk en identiteit meervoudig? En als er toch iets kenmerkend is aan de Nederlandse identiteit, dan toch wel dat niemand het ooit eens is geweest over wat dat die identiteit nou precies is.

En zo eindigt een verder rommelige maar gezellige avond. Zoals in een huiskamer.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl @Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.