Opinie

De bel

De voordeurbel gaat. „Laat maar”, roept mijn man, „belletje trekken!” Ik loop dus niet naar beneden maar kijk even door het raam vanaf de eerste verdieping, net op tijd om een groepje vier- en vijfjarige buurjongetjes weg te zien duiken in het struikgewas. Als ik even later naar beneden ga, gaat weer de bel. Binnen enkele seconden trek ik de deur open en zeg streng: „Wat kan ik voor jullie doen.” Even kijken ze hevig verschrikt, dan zegt het minst geschrokken jongetje: „We komen even zeggen dat we jullie zo lief vinden.”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl