Opinie

Koeman heeft geen fluit nodig

Wilfried de Jong

In trainingspak stond Ronald Koeman achter een deur in de catacomben van stadion Camp Nou. Hij pakte de klink en op dat moment deed ik aan de andere kant hetzelfde. Het tafereel duurde slechts een paar seconden maar ik ben het deurtje trekken nooit vergeten. ‘Hé, dat is Koeman’, dacht ik toen ik zijn sproetengezicht zag. Hij knikte bescheiden en liep als anonymus een gang in.

Koeman was in die periode, eind vorige eeuw, assistent van Louis van Gaal bij de trainingen van Barcelona. Je kunt het je na de wederopstanding van het Nederlands elftal niet meer voorstellen: Koeman in de schaduw van Van Gaal.

Afgelopen zaterdag stond Koeman op het veld met de volledige selectie en zijn begeleidingsteam. De buit tegen Duitsland was binnen. Op zijn borst hing een fluit aan een rood koordje. Dat ding kwam zo uit de verpakking; het is zeer de vraag of hij ooit tussen de lippen van Koeman heeft gezeten.

Koeman heeft geen fluit nodig. Hij kan gewoon staan, met de handen op de rug en alleen maar kijken. Zijn assistenten moeten maar fluiten, Koeman moet de tijd hebben om plannetjes te bedenken. Het liefst geheime plannetjes.

Na afloop van de overwinning op Duitsland zei hij tegen NOS-verslaggever Stekelenburg over een tactische vondst: „Sorry dat ik je van tevoren niet heb ingelicht.”

Het is Koeman ten voeten uit, een volledige inzage in zijn hersenpan is uitgesloten. Er moet wat te raden overblijven.

Tijdens de wedstrijd viel me op dat hij zijn bondskostuum niet helemaal draagt zoals het hoort. De donkerblauwe stropdas was weliswaar met een dubbele Windsor geknoopt maar niet helemaal strak aangetrokken, waardoor te zien was dat het bovenste knoopje van zijn overhemd niet dichtzat.

Klein verzet, noem ik dat.

De bondscoach is in dienst bij de KNVB – dat weet hij – maar voelt zich ook onafhankelijk.

Koeman houdt van zijn geboorteland. Zo hartstochtelijk zelfs, dat hij alle Nederlandse voetballers met een beetje Marokkaans bloed in hun donder bezweert toch vooral voor het Nederlands elftal te kiezen en net als hij het Wilhelmus uit volle borst mee te zingen.

Lees ook: Koeman - een realistische en flexibele strateeg

De vroeger zo moeizaam pratende trainer werd in de afgelopen jaren losser. Tegenslagen in het leven hielpen ongewild een handje om de buitenste schil te laten vallen. Koeman stond pal naast zijn vrouw toen ze ziek was en na de dood van zijn vader in december 2013 toonde hij meerdere malen openlijk zijn verdriet.

Ieder najaar laat hij in het Nederlands en Engels via Twitter weten zijn vader dag na dag te missen. De wereld moet weten dat achter die minzame glimlach een man schuilgaat die net als iedereen klappen in het gezicht kreeg.

De schuchtere assistent met wie ik ooit deurtje trok, staat twintig jaar later met rechte rug voor zijn zaak. De trots op ‘zijn jongens’ is ontroerend en vaderlijk, al is de nuchterheid nooit ver weg: „Nu Estland maandag zakelijk en goed afwerken.”

Een voetbaldier haat verlies.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.