Opinie

Toeterturken

Mirjam de Winter

Mirjam de Winter

Een ‘toeterturk’ (tegenwoordig een veelgehoord scheldwoord in Rotterdam) heeft vorige week op de Westzeedijk een agent tegen de grond geslagen. De politieman werd volgens getuigen van achter aangevallen en was zelfs even knock-out. Hij had kort daarvoor een Turkse trouwstoet tegengehouden „wegens onnodig claxonneren en hinderlijk rijgedrag”. In Rotterdam (en ook in de rest van Nederland) mag dat namelijk niet, uitbundig toeteren als uiting van vreugde. Dat vinden ‘wij’ irritant en asociaal, en al helemaal als de toeterturken er ook nog eens langzaam bij rijden en dus het verkeer ophouden.

Ik vind het een vrolijke traditie juist, zolang het trouwstoeten betreft en de herrie me niet uit mijn slaap houdt. Ik tuut-túút of zwaai vooral uitbundig terug naar de feestgangers, die onderweg zijn naar het hoogtepunt van hun driedaags feest, de trouwerij zelf. Er stapt een stelletje in het huwelijksbootje en de hele stad mag dat weten. Leuk toch?

Ik kan me dus best voorstellen hoe teleurstellend en frustrerend het moet zijn als je in zo’n optocht door agenten wordt aangehouden en er gedoe door krijgt. Alsof het om een pesterijtje gaat. Dat verziekt niet alleen de feeststemming, maar je komt misschien ook nog eens te laat voor het aansnijden van de bruidstaart. En dat je dan boos wordt, is begrijpelijk, maar uiteraard geen reden om uit je plaat te gaan tegen agenten die de wet proberen te handhaven.

Burgemeester Aboutaleb wil naar aanleiding van de gebeurtenis in gesprek met de Turkse gemeenschap en kondigde aan vooral stevig op te blijven treden. Ook op sociale media en door sommige lokale partijen wordt het „toetertuig” hard aangepakt. Dezelfde mensen zouden op vakantie in Antalya of Izmir allicht een filmpje maken van deze grappige nationale folklore. Of vanaf een terrasje op de feestgangers proosten.

De verontwaardiging over de knock-out is natuurlijk volkomen terecht. Maar in plaats van in het geweer te komen tegen het toenemende geweld tegen politiemensen in Rotterdam (afgelopen weken raakten meerdere agenten tijdens hun werk gewond), richt de woede zich nu vooral tegen de Turkse toetertraditie, die door veel tegenstanders wordt geduid als minachting of een dikke middelvinger naar Nederland en onze rechtsstaat.

Maar wat precies maakt die tegenstanders zo witheet? Want wat is er dan zo toch zo verschrikkelijk aan? Is de herrie echt zo onverdraaglijk? Gaat het om de burgerlijke ongehoorzaamheid van deze Turkse Nederlanders en het aan de laars lappen van de verkeersregels? Is het allemaal tuig? Brengen ze anderen in gevaar en waarmee dan precies? Veroorzaken hun colonnes regelmatig ongelukken? Is het verkapte vreemdelingenhaat misschien?

Ik begrijp de commotie simpelweg niet. Zolang de feestgangers geen ernstige verkeersovertredingen begaan, heb ik geen probleem met dat – toch kortstondige – vertoon van blijdschap. Dat toeterverbod mag wat mij betreft dan ook onmiddellijk worden afschaft, en ik plak er meteen een advies aan de toeterturken aan vast: doe zo’n optocht voortaan dan gewoon op kamelen, joh.

In Rotterdam hebben we in 2011 trouwens ook al eens een toeterverbod ingesteld, maar dan voor cruiseschepen. Omdat omwonenden klaagden over de scheepshoorn van de MS Rotterdam bij aankomst en vertrek (een traditie van groeten). Dat verbod werd snel ook weer opgeheven na protesten van inwoners die vonden dat de scheepstoeter juist bij Rotterdam hoort. Zij kregen dus gelijk, maar ik geef de toeterturken minder kans.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.