Opinie

Mijn eerste dealer

Marcel van Roosmalen

Het verleden belde. Mijn voormalige dealer, Nancy Slot van ‘tabak speciaalzaak Van Wou’ in de Amsterdamse wijk De Pijp. In een ander leven was ik dagelijks in haar uitdragerij, die van snoep, ansichtkaarten, tijdschriften, knuffels, pennen, gadgets, schoolagenda’s en mutsen aan elkaar hing.

Vaak nog in joggingbroek. Ze moet me duizenden pakjes halfzware Drum verkocht hebben. De eerste espresso – want er stond opeens ook een koffiemachine – was op den duur gratis. Stonden we daar met buurtgenoten de toestand van de wereld door te nemen. Omgerekend in tijd moet ik er weken hebben gestaan. In de laatste fase was ze ineens bezeten van de toekomst van Morgan, een orka uit het Dolfinarium. Plakte ze ongevraagd weleens actiestickertjes op flesjes vloeistof.

Ik vroeg hoe het ging.

„Kut natuurlijk”, zei ze, „want door die nieuwe wet ga ik natuurlijk wel naar de kloten. Ik mag straks niks meer, dus ik dacht: ik bel Mars even. Als oude, trouwe klant zijnde. Eentje die bovendien ook nog keer in de winkel heeft geslapen. En die we naar Harlingen hebben gereden omdat je met het openbaar vervoer de boot naar Terschelling niet meer kon halen? Weet je nog?”

Ja, ik wist.

„En jij maar roken in de auto.”

Ik zei maar meteen dat ik al bijna twee jaar was gestopt en was doorgeslagen naar de andere kant. Dat ik op de radio zelfs een keer een oproep had gedaan om alle verkooppunten van tabak af te schaffen.

‘Gestopt, jij? Hoe dan?” „Nicotinepillen.” „Had je beter kunnen gaan dampen. Dat verkoop ik.”

Ze begon weer over het Nationaal Preventieakkoord. Alle bijproducten moesten binnenkort de winkel uit, zelfs de pennen.

„Laat ze lekker beginnen met de supermarkten. Dit is echt het begin van het einde van de tabaksshops. Wil jij dat dan ook?”

Het schuldgevoel kroop nogal dwingend omhoog.

„Er moet een compensatieregeling komen”, zei ik tenslotte op een toon alsof ik erover ging.

„O gelukkig”, zei ze, „ik wist dat ik op je kon rekenen.”

Dezelfde avond zag ik bij Hart van Nederland dat tabakswinkeliers een petitie tegen het preventieakkoord waren begonnen. Ze waren de logische slachtoffers van nieuw beleid. Tekenen leek me zinloos, maar ik gunde ze wel de hoop op een nieuwe toekomst.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.