Recensie

Recensie Uit eten

Nazomeren in de bistro van Mevrouw Meijer

Uit eten Rotterdam Wim de Jong recenseert elke twee weken een restaurant in Rotterdam.

Foto Walter Herfst
Foto Walter Herfst

We waren in de noordelijke en oostelijke helft van het eigen land op vaarvakantie. Het was overal frisgroen, gezellig, pittoresk, weids en alles. Dus zowel op de rivieren en meren als op de terrassen die we onderweg aandeden, was er overdag geen moment dat je dacht: o, kan ik nog met de laatste trein naar Rotterdam. ‘s Avonds daarentegen, als we in een of ander monumentaal stadje of dorpje iets buitenboord wilden eten, hadden we het in dat opzicht vaak wat moeilijker. Want tja, wie stapt er binnen bij een ‘Italiaan’ die pizzaria op het raam van zijn zaak heeft staan?

Heel nuffig om daar nou een puntje van te maken, ik besef het. Maar wanneer je in vrijwel elk eetcafé of restaurant buiten de randstad opnieuw uit hetzelfde bordje ‘boerenbrood met smeerseltjes’, de carpaccio met pijnboompitten, de mosselpan, de hamburger, de pizza-shoarma, spareribs of de al even onvermijdelijke steak-frites kunt kiezen, dan is na een dag of tien de maat toch wel vol. Volgend jaar maar weer eens naar Zuid-Europa, en voor nu: heerlijk nog even nazomeren in Rotterdamse restaurants die dichter bij Frankrijk en Italië liggen dan, zeg, bij Groningen, Zwolle en Kampen.

Mevrouw Meijer in Noord is zo’n plek waarop je je gemakkelijk met het einde van de vakantie verzoent en je tegelijkertijd nog even (alsnog) in de Méditerranée kunt wanen. Voorbijblaffende scooters en door de straten spuitende zwarte autootjes laten er aan de tafeltjes buiten geen misverstand over bestaan dat je weer helemaal terug bent in je eigen stad. Maar binnen is er geen twijfel mogelijk: je bent in Frankrijk. Het hoekpandje is ingericht als een bouchon. Roodwit-geblokte tafelkleedjes, prachtig zeepkleurig vogeltjesbehang, Thonet-stoeltjes – kortom tot in detail zo’n traditioneel, intiem eethuisje dat je in Lyon en op sommige plekken in Parijs nog aantreft, zonder een zweem van tuttigheid.

Het menu onderstreept dat we niet in een gisteren bedacht stylingconcept zitten. Er wordt al sinds 2004 (toen nog onder de naam Madame Maigret) fantastisch gekookt in Mevrouw Meijer, en dat is ook onder de nieuwe eigenaren Karin Suter en Nils Wijnbergh niet anders. Ze namen de bistro eind vorig jaar over van Richard Meijer, die achter het Centraal Station recent Sans FrouFrou opende. Suter loopt met twee vrouwelijke, al even enthousiaste collega’s in de bediening, Wijnbergh staat in de keuken.

Van de drie voorgerechten op de kaart kiezen we de met Dijon-mosterd aangemaakte tartaar, die vergezeld gaat van gefrituurde kappertjes en een knapperig blad van de tatsoi, plus de flinterdun gesneden octopus met een salade van tomaat en een salsa van basilicum. Alle culinaire ontberingen en de dreiging van scheurbuik waaraan we de week daarvoor als matrozen nog blootstonden zijn er op slag mee vergeten.

De over en weer uitgewisselde zuchtjes van opluchting daarover gaan aan ons tweepersoons tafeltje dan ook nog eens snel over in die van beschaafde opwinding. Het wordt in Mevrouw Meijer alleen maar lekkerder als vervolgens de gestoofde sepia met venkel, de girolles met uitgebakken pancetta onder een kapje van bladerdeeg (beide tussengangen) en daarna dan nog de heilbot met courgette en de kalfsentrecôte met boterbonen en béarnaisesaus worden geserveerd. Tel er bij op dat je bij het huiswaarts gaan in Rotterdam in elk geval niet kan worden geschept door zwermen dronken Groningse, Zwolse en Kampense studenten op Swap-fietsen, en je weet: best goed om weer thuis te zijn.

Wim de Jong is culinair recensent.