‘In de jeugdgevangenis had ik het beter dan hier’

Schrijver Arnon Grunberg leeft veertien dagen dag en nacht in de gesloten jeugdinstelling De Koppeling in Amsterdam. Hij schrijft elke dag over het leven daar. Deel 6: Muziektherapie

Shaneyney is 17, ze heeft kortgeknipt donker haar, ze zegt weinig en ze eet veganistisch. Op een ochtend vraagt ze of ze mag ontbijten met de restanten pasta van de vorige avond. Dat mag. ’s Middags eet ze weer die pasta. Een keer vroeg ze aan mij of ik een aardbei wilde. Het meest intieme moment tussen ons.

Voor ze naar De Koppeling kwam zat ze twee jaar in een open instelling in Hoenderloo, volgens haar was het daar erger dan in De Koppeling.

Sara (14) heeft drie maanden in Hoenderloo gezeten. „Je moest voor alles toestemming vragen,” zegt ze. „Op een dag ben ik ontsnapt, ik liep eerst vier uur door het bos op mijn slippers. Toen de politie langskwam deed ik alsof ik aan het joggen was. Een keer gooide ik een glas naar mijn begeleidster. Zo kwam ik hier.”

„Er is een manier om uit deze shit te komen,” zegt begeleider Ramesh. Hij is getrouwd met een Indiase vrouw en heeft drie kinderen. „Studeren, studeren en nog eens studeren.”

Tijd voor projecttherapie. Projecttherapie bestaat uit muziektherapie en beeldende therapie. Tijdens de therapie word je geobserveerd. Eerst beeldende therapie, gegeven door Relinde en Helene. Ik zit naast Mo, een lieve jongen, hij komt uit Mandela, de licht forensische groep. „Hiervoor zat ik in de jeugdgevangenis,” zegt hij, „daar had ik het beter dan hier. Durf dat maar op te schrijven.”

In groep Mandela moeten ze elke drie kwartier wisselen, drie kwartier in de groep, drie kwartier op kamer.

„Waarom zat je in de jeugdgevangenis?” vraag ik.

„Inbraak. Brommertjes stelen. Als ze je pakken niets zeggen. Gewoon niets zeggen, je hebt er recht op, broer.”

Ik beloof indien nodig van mijn rechten gebruik te zullen maken.

Daarna is er muziektherapie bij Harry. Een man van in de veertig met een leesbril, die de indruk wekt ooit stiekem een carrière als rockster te hebben nagestreefd.

„Ik wil rappen,” zegt Sara (14).

„Waarover?” vraagt Harry.

„Ik rap altijd over de straat,” zegt Sara. „Of over de liefde.”

„Laten we over liefde rappen,” zegt Madelon uit groep Cruijff, een goedverzorgd, blond meisje van 16. „Maar de jongens hier zijn niet serieus. Ze neuken elke dag een ander hoertje. Ze willen je alleen voor seks en dan willen ze weer van je af.”

„Ik ben geshockeerd,” zegt de muziektherapeut.

Madelon haalt haar schouders op.

„Zo zijn heel veel jongens,” zegt ze.

Wordt vervolgd