Recensie

Recensie Theater

Voorstelling over multiculturele samenleving is oppervlakkig en dodelijk saai

Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen van acteursgroep Wunderbaum wil een grappige satire over de multiculturele samenleving zijn, maar blijft hangen in flauwe grappen en clichés.

Scène uit Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen
Scène uit Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen Foto wunderbaum.nl

De Rotterdamse acteursgroep Wunderbaum is op zijn best als de makers hun impuls tot theatrale overdrijving wat beteugelen. In het uitstekende Daar gaan we weer van vorig seizoen bleven de acteurs dicht genoeg bij hun personages om de satire echt bijtend te maken – maar in een eerdere productie als Venlo had de neiging tot over-the-top spel juist een fatale uitwerking op de scherpte en geloofwaardigheid van het stuk.

Lees ook: Dit jaar ging het theater vooral over migratie en racisme

Helaas speelt de voorliefde voor platheid Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen ook weer parten. We zijn getuige van de opnames van een sitcom over enkele Syrische vluchtelingen én twee Nederlandse toeristen die zijn neergestreken in het Oost-Duitse Thüringer Wald. Het leidt tot een aaneenschakeling van voor de hand liggende stereotypen en culturele misverstanden – maar de comedy is opzettelijk flauw, want de opzet van de voorstelling is om de draak te steken met de manier waarop entertainment alles en iedereen tot karikaturen reduceert. Het leidt tot een aantal interessante dialogen tussen de Syrische acteurs, die bij voorbeeld tegen hun half-Irakese regisseur in opstand komen als ze in hun rollen steeds het clichébeeld van de patriarchale Arabische man moeten bevestigen.

Sitcom

Het probleem is echter dat de makers veel te veel tijd besteden aan de dodelijk saaie scènes van de sitcom zelf. Er blijft te weinig tijd over voor het drama achter de schermen, waardoor de personages nooit echt tot leven komen, en de maatschappijkritiek ten onder gaat in een zee van domme grappen en clichés. Ondanks enkele prettig vervreemdende muzikale scènes ten spijt – de vertwijfelde song ‘Wir sind doch witzig, oder?’ over of Duitsers wel gevoel voor humor hebben, dat een ontroerend hoogtepunt is – weet Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen niet te overtuigen, en gaat de voorstelling ten onder aan de oppervlakkigheid die ze wil bekritiseren.