‘Overal reclame: ik word er een beetje paranoïde van’

In Mediavreters vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken. Deze week Jon Woods (28), muzikant en programmeur van advertenties.

Jon Woods (28) is muzikant en werkt bij mediaplatform VICE. Hij komt uit Zuid-Londen en woont sinds 2018 in Nederland. „Hier wonen terwijl alle Brexit-perikelen zich afspelen, geeft me het gevoel wat losgekoppeld te zijn. Ik volg het nieuws erover niet meer. Dat schijnt een heel Britse reactie te zijn. Niets erover lezen en er eigenlijk niet zo veel van vinden.

„Ik sta wat onverschillig tegenover de uitkomst. Iedereen is er druk mee, terwijl het eiland nog altijd op dezelfde plek ligt. Vooralsnog zijn het vooral veel verhalen over iets wat nog niet is gebeurd. Onder jonge mensen is het hekelen van Brexit in zwang. Hoewel ik liever niet heb dat de Brexit zich voltrekt, probeer ik het gevolg ervan te relativeren. Die eigenwijsheid levert je weinig vrienden op, kan ik je vertellen.

„Sinds ik werk in de techniek achter advertenties zie ik overal reclame in. Ik word er een beetje paranoïde van. In de politiek is het overduidelijk. Trump, Poetin en Johnson passen in een golf van politici die geen politieke- maar marketingcampagnes rondom hun persoon draaien. Met politieke idealen alleen kom je er niet. Ze moeten gekke dingen zeggen. Er als een cartoonfiguur uitzien, blijkt een pré. In reclame voor een product werkt het precies zo. Daar verzet ik me tegen. Op mijn computer staat een ad blocker. Dat is inderdaad ironisch. Organische reclames, versmolten met inhoud, vind ik slim. Op fora als Reddit tref ik die aan. Het moet op die plek ook wel, daar zijn vooral cynici actief. Zij accepteren geen overduidelijke reclames.

„Ik vind het überhaupt niet interessant als iets te gemaakt overkomt. Ik hou van muziek, films en verhalen zonder plot. Jazz-jamsessies vind ik geweldig. Er zijn geen regels. Ik ben een purist op dat front. Of een snob, verwijt mijn vriend me weleens. Pianist Bill Evans en gitarist Joe Pass luister ik graag. Die laatste ziet eruit als een Texaanse oliebaron, maar heeft lang niet zo veel geld. Hij is een geweldig muzikant en al zijn hele leven ontzettend arm. Desondanks toegewijd zijn, dat waardeer ik. Als een muzikant leeft voor commercieel succes, likes of goedkeuring haak ik af. Ik maak zelf muziek om iets te bewijzen, denk ik. Ik geloof dat alle kunstenaars een soort leegte ervaren waar geldingsdrang uit voortkomt. Ik ben daar geen uitzondering op.

„Als het om mijn eigen muziek gaat, geef ik moeilijk toe aan commerciële eisen. Lang speelde ik met een vriend in een band. We trokken helemaal ons eigen plan. Het was vrij pretentieus. Dat is een valkuil. Als je geen compromissen sluit, blijf je steken. Je moet je toch een beetje voegen naar de commerciële wereld en de technologische ontwikkelingen. Nu ik ouder word, wijs ik dat minder af.

„Muziek is voor mij een religieuze ervaring. Ik ben christelijk opgevoed, maar inmiddels niet meer gelovig. Muziek bezorgt mij een goed gevoel. Met de juiste muziek kan ik ineens een bijna goddelijk moment ervaren. Ik word me dan heel bewust van hoe mooi alles om me heen is. In mijn beleving zijn andere kunstvormen, zoals films, er om muziek aan te vullen. De beste voorbeelden daarvan vind ik Star Wars en alle films waarvoor Hans Zimmer heeft gecomponeerd, The Lion King, Inception.”