Recensie

Recensie Theater

‘Maak theater met troost, met hoop, zonder schaamte’

Het Theaterfestival Laat ons met mildheid naar onszelf kijken, hield theatermaker Laura van Dolron haar vrouwelijke collega’s voor bij de opening van het Theaterfestival.

Theatermaker Laura van Dolron
Theatermaker Laura van Dolron Foto Anna van Kooij

Ze had geen zin om over theater te praten, zei theatermaker Laura van Dolron in haar Staat van het Theater, de jaarlijkse toespraak voor de theatersector over de stand van zaken in het theater, waarmee Het Theaterfestival in Amsterdam traditioneel wordt geopend. Want theater was niet belangrijk, niet vergeleken met het babytje dat naar haar had gezwaaid in het ziekenhuis, waar het een patiëntje was op de afdeling oncologie.

Waarna ze vervolgens toch allerlei goede raad en wijsheden had voor haar collega’s in de zaal van het Internationaal Theater Amsterdam, in de persoonlijke, transparante en associatieve stijl van de ‘stand-up filosofie’, waarmee ze haar voorstellingen maakt. Maak iets met hoop, maak iets met troost, iets dat je niet durft te zeggen, was haar verzoek. En waarom zou theater geen therapie mogen zijn? Want dat is toch het geven van zorg en aandacht aan een ander?

Bovenal was haar toespraak een pleidooi voor vrouwelijk zelfvertrouwen en voor vrouwelijke kracht: heb geen schaamte, bezwijk niet onder het schoonheidsideaal. „Laat ons met mildheid kijken naar onszelf en met nieuwsgierigheid naar het systeem – zonder woede, maar met open ogen voor het toneelstuk dat wij opvoeren met elkaar.”

En dus vertelde ze dat ze een beetje in haar broek plast als ze schreeuwt, want dat heb je na het baren van twee kinderen. En het helpt, zei ze, en het maakt haar trots dat Romana Vrede dat ook heeft en dat zij daarom altijd een inlegkruisje draagt. Mannen kunnen shinen als ze een uiterlijk hebben dat niet aan de norm voldoen en Van Dolron wenst dat haarzelf en vrouwen ook toe. „Ik ben 43 en in mijn prime en voor mijn kinderen de mooiste moeder die er is.”

Ter inspiratie voor haar toespraak had Van Dolron ook een gevangenis bezocht en de directeur had haar gezegd dat hij een hekel aan had gevangenissen, die hij „een groot toneelstuk” noemde. „Wat je hier ziet”, zei hij, „is geen afspiegeling van de criminaliteit, maar je ziet hoe het strafsysteem werkt.” Waarop Van Dolron een kritische vergelijking met de theaterwereld liet volgen: „Je ziet in het theater niet wat er leeft. Je ziet wat er beloond wordt. Je ziet hoe het subsidiesysteem werkt.”

Waarna ze tot haar conclusie kwam: die opgesloten mannen leden allemaal onder het gruwelijke misverstand over man-zijn, een idee waar niemand baat bij heeft, „behalve misschien Theo Maassen”. „We moeten ervan af, van dat patriarchale systeem.” Daar zou iedereen mee gediend zijn.

Het Theaterfestival. Div. locaties Amsterdam. T/m 15/9. Info: tf.nl