Opinie

Gescheiden werelden

Carolina Trujillo

Regelmatig hoor ik dat je sport en politiek niet moet mengen. Ze zouden behandeld moeten worden als afzonderlijke werelden. Olie en water. Venus en Mars. Kinderen en paters. Dit wordt uiteraard alleen te berde gebracht als een land met een dubieus regime een wel heel leuke wedstrijd organiseert. Zoals een vervuiler zich greenwasht, kan een onderdrukker zich sportwashen.

Tijdens de WK judo 2019, werd weer bewezen dat sport mocht willen dat ze van politiek kon scheiden, hoe dat gebeurde staat op de site van de Internationale Judo Federatie. Het verslag leest als een politieke thriller.

De Iraanse judoka Saeid Mollaei, wereldkampioen tot enkele etmalen terug, had uitstekende voorrondes gejudood. Volgens kenners was hij in staat zijn titel te verdedigen. Aan de andere kant van het schema stoomde de Israëliër Sagi Muki ook door. Dat kon problemen geven want Iran erkent Israël niet, dus mogen Iraanse sporters niet tegen Israëliërs uitkomen.

Vlak voor Mollaei de tatami op zou gaan om zich te meten met de Russisch olympisch kampioen, kreeg zijn trainer een telefoontje vanaf de top van het Iraans ministerie van sport. Mollaei moest zich terugtrekken, hij dreigde tegenover de Israëliër te eindigen en die krachtmeting was verboden. Op een foto zie je de judoka gehurkt zitten met zijn hoofd in zijn handen. De strijd in dat hoofd was zonder mat. Gehoorzamen, niet gehoorzamen, vechten of buigen.

Mollaei versloeg de Rus. Hetzelfde deed hij met de Canadees in de kwartfinale.

Aan de andere kant van het schema versloeg de Israëliër opponent na opponent en belandde in de halve finale. De situatie was spannender dan welke Rocky ook, maar met judo als arena en geen Noord-Amerikanen in de hoofdrol is de kans op verfilming nihil.

De telefoontjes van Iraanse autoriteiten bleven komen. Mollaei moest zich terugtrekken.

In de halve finale stond hij tegenover de Belg Matthias Casse. Deze keer kwam personeel van de Iraanse ambassade de hal inlopen. Een van hen zou erin zijn geslaagd de zone van de sporters te bereiken om daar persoonlijk de bedreigingen over te brengen. Een subplot ligt alvast klaar rond de tang waar ze die ambtenaar in hebben om hem zo ver te krijgen de wereldkampioen judo een potje te gaan bedreigen.

Voor Mollaei de mat opging, volgde nog een telefoontje. Mensen van de Iraanse Binnenlandse Veiligheid waren bij zijn ouders. Als hij van Casse verloor zonder dat het in de smiezen liep, zou alles goedkomen.

In de extra tijd verloor Mollaei.

Daarna werkte hij zich in de nesten door te verklaren dat hij dat met opzet deed. Nu zit hij ergens in Duitsland waar hij asiel aangevraagd heeft. Ik droom van de scène waarin Mollaei en de Israëliër elkaar in een Duits sportschooltje treffen, na sluitingstijd en onder ogen van slechts enkele getuigen, uit liefde voor de sport en uit noodzaak het resultaat te weten.

Als we straks weer van een sportfeestje genieten in een land waar voor onze ogen de bevolking wordt klemgezet, zou het fijn zijn als iemand mij een belletje geeft om me eraan te herinneren dat sport en politiek van elkaar gescheiden zijn.

Carolina Trujillo is schrijfster.