Van Anouk was slechts een zandhoopje overgebleven

Zap In het publiek van De Psycho Show zat iemand te gapen. Net toen ik vreesde dat ook Aan ’t Zand de gaapfactor had, bleek men een geheim wapen te hebben. Het weer.

Johannes komt na een regenbui aan bij zijn beeld van Anouk in Aan ’t zand.
Johannes komt na een regenbui aan bij zijn beeld van Anouk in Aan ’t zand. Beeld Omroep Max

Het zal je maar gebeuren. Je zit in het publiek van een spiksplinternieuw programma, sterker nog, je bent op de eerste rij gezet. Het is warm in de studio. Na een kwartier voel je een krampachtig gevoel in je onderkaak, daar komt hij je bestaan binnengemarcheerd, niet meer te stoppen, niet meer te verbergen: de Gaap.

Eerlijk gezegd kon ik de ongelukkige gaper geen ongelijk geven, want de eerste aflevering van BNNVARA’s nieuwe populair-wetenschappelijke De Psycho Show was in het bezit van het tragische neefje van de X-factor: de gaapfactor.

Dat lag niet speciaal aan de presentatoren. Sophie Hilbrand en Filemon Wesselink hebben ook elf jaar na Spuiten en Slikken een prettige chemie, Hilbrand is een ontspannen interviewer die af en toe „Alles kan kapot” roept. Wesselink vindt het geen probleem om in beeld te bekennen dat hij zo bang is dat mensen hem dom vinden.

Het bleek niet voldoende. Het risicomijdende format van De Psycho Show legde een deken van matheid over wat best aardig had kunnen zijn. Er zat een Bekende Nederlander, er waren filmpjes en psychologische weetjes, er was iets merkwaardigs en iets dramatisch. Maar het gesprek met Olcay Gulsen voerde langs bekende wegen; ze vertelde niet voor het eerst hoe het was om op te groeien bij een schizofrene vader. De filmpjes van een trillende Merkel en hossende Leeuwinnenfans waren maanden oud.

Bij het gesprek over ASMR (een aanleg voor grote ontspanning bij zachte geluiden) leefde ik op omdat er zeer ernstig over gummen, de daad én het geluid, werd gesproken. Maar toen even later een illusionist zijn vinger op de neus van Gulsen legde, haakte ik af. Er was immers nóg een nieuw programma donderdag: Aan ’t Zand, een wedstrijd in het maken van zandsculpturen.

Dat klinkt als Heel Holland Bakt Zandkastelen hoor ik u denken en, nu ja, dat is vrij precies wat het is. Onder leiding van Marlijn Weerdenburg waren zes mild buitenissige kunstenaars (een had een klein wit vogeltje bij zich) op het strand van Kijkduin samengekomen om beelden van zand te maken. Al had het niet op het strand gehoeven: het Kijkduinse zand was slechts decor. Voor de gelegenheid waren er tonnen zand naar de zee gebracht. Rivierzand (uit de Maas in dit geval) is hoekiger dan zeezand, dat door het getij is afgerond; met een stapel knikkers kun je niet bouwen.

Aan 't Zand - nieuw bij MAX

Volgende week begint het nieuwe programma Aan 't Zand! 🤩 Iedere week wagen de kunstenaars zich aan twee opdrachten, waarna er één kunstenaar afvalt. Uiteindelijk strijden drie finalisten tegen elkaar om de Gouden Metseltroffer te bemachtigen. Ben jij ook zo benieuwd? ⛱️ Aan 't zand kijk je vanaf woensdag 4 september om 20.30 uur op NPO 1.

Geplaatst door Omroep MAX op Woensdag 28 augustus 2019

.

De eerste opdracht was het maken van een oog van zand. Toen het schaven en strijken eenmaal begon, bleek zandhouwen een kijkspel dat weliswaar bewondering afdwingt, maar toch meer de dynamiek van een zandbank heeft dan van een westerstorm. Het duurt ook vrij lang: de kunstenaars kregen twee dagen de tijd om hun tweede klus, een beeld van een iconische Nederlander, te voltooien.

Net toen ik vreesde dat ook Aan ’t Zand de gaapfactor had, bleek men bij Omroep Max een geheim wapen te hebben. Het weer. Een nachtelijke regenbui met wind sproeide een wolk acne over het gezicht van André Hazes. Johan Cruijff verloor zijn neus en van de staande, zingende Anouk was slechts een meelijwekkend zandhoopje overgebleven. Haar beduusde schepper Johannes zette zijn plastic tas met scheppen en kwasten neer en analyseerde. „Ze had haar mond open. Dus is ze helemaal volgeregend.” En: „Het blijft zand.”

Hij maakte razendsnel een nieuw Anoukbeeld, inclusief uitgestoken tong naar de weergoden. Intussen was in elk geval deze kijker weer bij de les: je zou ook andere programma’s een opwekkende plens water gunnen om de gaapfactor te verjagen.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.