Opinie

Verwarring en ongeloof

Frits Abrahams

Georgina Chapman? De naam zei me niets. Ik kwam hem onlangs tegen in een krantenberichtje over Harvey Weinstein, de van zedendelicten verdachte Amerikaanse filmproducent.

Weinstein reed op 17 augustus met zijn jeep tegen een boom toen hij uitweek voor een hert. Hij moest zich via de gebroken voorruit uit het wrak bevrijden. Het gebeurde in Westchester County in de staat New York, dichtbij het huis van zijn ex-vrouw Georgina Chapman. Weinstein zou in die buurt zelf een huis gehuurd hebben om dichtbij zijn twee kinderen uit dit (tweede) huwelijk te zijn.

Veel kranten legden het bericht opzij, hoewel het tegen de achtergrond van de zelfmoord van Jeffrey Epstein, een week eerder, een macabere echo bevatte.

Epstein, ook beschuldigd van seksueel misbruik op grote schaal, pleegde zelfmoord om aan juridische vervolging te ontkomen. Weinstein was (en is) vrij op borgtocht toen zijn ongeluk gebeurde. Hem staat nog een strafproces te wachten met als vermoedelijke uitkomst een langdurige gevangenisstraf. Twee jaar eerder, toen het schandaal rond Weinstein uitbrak, belde zijn 22-jarige dochter Remy (uit zijn eerste huwelijk) al de politie met de mededeling dat haar vader „depressief en suïcidaal” was.

De schijnwerpers van de publiciteit staan bij dergelijke zware misdrijven hoofdzakelijk op de verdachte gericht. Terecht, want voor de mensen in diens omgeving zijn de gevolgen al ernstig genoeg. De familieleden dragen opeens een naam die besmet is; voor de partner en de kinderen dreigt zelfs sociale verstoting. De verdachte sleurt zijn naasten mee in zijn val.

Doorgaans blijft de familie begrijpelijkerwijs zwijgen. Wat Astrid Holleeder in haar boeken deed, was uitzonderlijk. Dat geldt ook voor de houding van Georgina Chapman. Toen ik gegevens over haar opzocht, bleek me dat ze vorig jaar mei in het Amerikaanse tijdschrift Vogue een interessant interview had gegeven, dat in Nederland nauwelijks werd opgemerkt. Chapman is een bekende mode-ontwerpster uit Engeland, die daar Weinstein op een feestje leerde kennen. Ze ontwierp voor haar merk Marchesa en Weinstein was niet te beroerd om zijn actrices te dwingen in zijn films haar jurken te dragen. Ze trouwden in 2007.

De verslaggever van Vogue zocht haar op toen ze nog in een luxueus huis van Weinstein woonde. Na de eerste onthullingen in oktober 2017 over haar man, was ze vijf maanden niet buiten gekomen: „Ik voelde me vernederd en gebroken.” Ze besloot hem te verlaten en nam de kinderen mee. Ze ging in therapie, want ze besefte: „Dit is gebeurd. Ik moet het verwerken. Ik moet verder.”

Ze huilt terwijl ze vertelt: „Een deel van mij was vreselijk naïef, echt, zó naïef. Ik heb momenten van woede, verwarring, ongeloof. En er zijn momenten dat ik huil om mijn kinderen. Wat staat hun te wachten? [...] Wat zullen de mensen tegen hen zeggen? [...] Zij houden toch van hun vader. Zij houden van hem! [...] Ik vind het vreselijk voor ze.”

Ze had nooit argwaan gehad, zegt ze. „Ik dacht dat ik een heel gelukkig huwelijk had. Ik hield van mijn leven.” Ze noemt Weinstein een geweldige vader en een vrijgevig man. Hij was voor haar „een vriend, een vertrouweling en een toeverlaat”. „Dat is het moeilijke”, zucht ze, „het leven is niet zwart-wit.”

Wie zal dat tegenspreken?