Recensie

Recensie Muziek

Tool maakt het absurd lange wachten waard

Ja, we moesten absurd lang wachten. Het angstvisioen van nooit meer in te lossen verwachtingen kwam akelig dichtbij. Maar na dertien jaar is er eindelijk Fear Inoculum, het vijfde album van Tool, waarop ze officieel progmetalband zijn geworden. Waar eerdere albums slechts enkele uitgesponnen symfonieën telden, als bonus op relatief simpeler scheurwerk, tikt ieder nummer nu minstens de tienminutengrens aan. Het recept is steeds hetzelfde en tóch telkens onverwacht: een ingetogen intro zwelt aan tot meeslepend avontuur waarin riffs en ritmes onnavolgbaar binnenstebuiten worden gekeerd.

Maynard James Keenan, die alleen in ‘7empest’ nog boos gromt, geeft de kraakheldere melodieën een onderhuidse dreiging mee. Over de dartelende baslijnen van Justin Chancellor laat Adam Jones zijn gitaar fenomenaal fluisteren én huilen. Danny Carey klopt alles aaneen in maatsoorten waarover wiskundigen hun hoofd breken. Hoe hoogdravend ook, Tool verrast en sprankelt. Dit was het wachten waard.