Recensie

Recensie Muziek

Donzige Lana Del Rey overstijgt de nostalgie

Sommige zangers hebben een typerende klankkleur of stembuiging. Maar de Amerikaanse Lana Del Rey heeft haar tempo als handelsmerk. Al vijf albums lang klinkt ze languissant, soms lijzig, en altijd sjiek, want Lana heeft nooit haast. Niet eerder in haar carrière was het huwelijk tussen stem en instrumentatie zo geslaagd als op Norman Fucking Rockwell!.

De door producer Jack Antonoff (bekend van Lorde en Taylor Swift) gearrangeerde liedjes peuren groots resultaat uit haar donzige stem en al even donzige pianoakkoorden en strijkers. De klank is direct maar verzorgd, door de subtiele galm. De bescheiden melodieën van bijvoorbeeld ‘Venice Bitch’ of ‘Bartender’ trekken je langzaam Del Reys nostalgisch wereld binnen, waarin wordt verwezen naar de jaren van Neil Young en The Eagles en een analoge synthesizer een zwalkende solo mag geven. Uiteindelijk overstijgt Del Rey de nostalgie, door haar humor en snedige woorden.