Fatma Mohamed in ‘In Fabric’.

Peter Strickland: ‘Ik heb een keer een broek gekocht met een spermavlek erin’

Peter Strickland Zijn nieuwe film ‘In Fabric’ is een spookverhaal met een jurk als geest. En een beetje kritiek op het consumentisme, maar niet te veel. Peter Strickland: „Ik ben geïnteresseerd in de manier waarop levenloze objecten macht over mensen kunnen hebben.”

Van de regisseur van stijlvolle cultfilmhommages als Berberian Sound Studio (2012, over de geluidseffecten van Italiaanse horrorfilms uit de jaren zeventig) en The Duke of Burgundy (2014, geïnspireerd op het werk van avant-gardefilmer Stan Brakhage) kon je niets anders verwachten dan zijn nieuwe film In Fabric. Peter Strickland en ik spraken op het filmfestival van San Sebastian over een moorddadige jurk, de mysterieuze aantrekkingskracht van kleding en hoe zijn film niet verwijst naar Dario Argento’s onlangs herverfilmde heksensabbat Suspiria.

Lees hier de recensie van ‘In Fabric’

Wat heeft u met kleding?

„Het is niet per se kleding. Misschien nog wel eerder waren daar de warenhuizen, die geweldige architectonische lichamen. Die bestaan niet meer zoals ik ze in mijn jeugd heb gekend. Je hebt nu megastores en internet. En dan heb je die kinderherinneringen zelf. Alles wat je je herinnert is op een bepaalde manier vervormd, de geluiden, de geuren, het gewoel van de mensen, de symfonie van hun stemmen. En dan is er natuurlijk de manier waarop kleding mensen transformeert. Hoe ze zich gesterkt voelen door de kleren die ze dragen, of het tegendeel daarvan. Hoe je je spiegelbeeld kunt haten in een pashokje. Kleding heeft een wonderlijke macht. En dan is er nog iets fascinerends aan tweedehands kleding. Het is alsof de geest van de vorige drager er nog in zit. Soms letterlijk door de vorm die erin is blijven hangen. Of door zweetplekken. Ik heb een keer een broek met een spermavlek erin gekocht.”

En toen?

„Heb ik hem netjes gewassen.”

Kan ik dan beter vragen: wat heeft u met tweedehandskleding? Houdt u ervan om door vintagewinkels te struinen, en achtergebleven briefjes van overledenen in de zakken van jasjes te vinden?

„Hahaha, niet precies zo. Of bedoel je te vragen of ik een kledingfetisj heb? Ook niet precies. Al ben ik wel film na film geïnteresseerd in de manier waarop levenloze objecten macht over mensen kunnen hebben. Maar er is een link tussen tweedehandskleding en dood, en de erotiserende werking van kleding. Dat zit heel duidelijk in de film. En het is niet allemaal romantisch.”

Lees ook een achtergrondstuk over de mythe van de behekste jurk

Geluid is altijd belangrijk in uw films.

„Je zou kunnen zeggen dat In Fabric een lange ASMR-video is, van die video’s die je op YouTube kunt vinden waarin dames met fluisterende stemmen zacht knisperende geluiden maken. Ik gebruik die om in slaap te vallen, er is echt een catalogus aan variaties. Maar ik heb het in de film ook doorgetrokken naar de manier waarop de mensen praten. Woorden kunnen eenzelfde macht over je hebben als stemmen, geluiden of objecten. Als toverspreuken, of behekste voorwerpen.”