Recensie

Recensie Film

Kinderen die worstelen zijn ontroerender dan volwassenen

Horror Na zevenentwintig jaar is de moordlustige entiteit ‘It’ terug. Maar het verhaal van de film ‘It: Chapter Two’ is voorspelbaar.

‘It’ maakt nieuwe slachtoffers in de vorm van de clown Pennywise (Bill Skarsgård) in ‘It: Chapter Two’.
‘It’ maakt nieuwe slachtoffers in de vorm van de clown Pennywise (Bill Skarsgård) in ‘It: Chapter Two’.

Mike is het enige lid van de Losers Club, een groepje gepeste kinderen, dat nog in Derry woont. Zeventwintig jaar geleden zwoeren zij om de moordlustige entiteit ‘It’ – die meestal de gedaante aanneemt van clown Pennywise – te stoppen als ‘het’ zou terugkeren. Nu is het zo ver. Mike ziet dat er opnieuw kinderen onder mysterieuze omstandigheden verdwijnen en belt zijn vroegere vrienden van de Losers Club. De buitenbeentjes versloegen in 1989 niet alleen killerclown Pennywise maar overwonnen ook hun angsten, handicaps en trauma’s: stotteren, hypochondrie, misbruik en nog zo wat.

In het tweede deel van de Stephen King-verfilming die in 2017 700 miljoen dollar opbracht zijn ze volwassen. Trekjes van hun vroegere zelf zijn echter makkelijk te herkennen en eenmaal terug in Derry keren hun pijnlijke herinneringen vanzelf terug. En daar ligt precies het probleem van It: Chapter Two, naast de buitensporige lengte van 169 minuten. De verrassing is eraf, want de kijker weet al hoe de vork in de steel zit. Bovendien is het zien van kwetsbare kinderen die worstelen met hun puberbestaan en vijandige omgeving ontroerender dan volwassenen die opnieuw iets onder ogen komen. Dat lijken de makers ook te beseffen, want dit vervolg zit vol flashbacks waarin de tieners uit de eerste It terugkeren.

Ook de structuur is voorspelbaar, een probleem waar het eerste deel geen last van had. Hier worden de volwassen Bill, Beverly, Richie, Mike, Ben en Eddie één voor één wederom geconfronteerd met hun angsten en trauma’s, en dat zelfs twee keer. Eerst in Derry, daarna in het spookhuis waar het ultieme kwaad Pennywise zetelt. Om die relatieve voorspelbaarheid te ondervangen, introduceren de makers meer humor die niet altijd even goed uitpakt. Dat is vooral te danken aan de casting van Bill Hader als Richie, de jongen met jampotbrillenglazen die in de eerste It ook al te pas en onpas grappen en grollen maakte.