Tegeltjesdomheden in kruissteek

Vanuit Princeton, New Jersey, schrijft over wat haar opvalt. Vandaag: een groeiende gemeenschap van vrouwen die met naald en draad verzet bieden.

Illustratie Eliane Gerrits

Wat doe je als je je volkomen machteloos voelt tegenover de uitspraken van de president van je land? Als zijn botte en gedachteloze tweets je sprakeloos van woede, verbijstering of verdriet maken? Als je er simpelweg geen raad meer mee weet? Dan ga je borduren.

Op de dag dat Donald Trump „I am a very stable genius” zei, pakte textielkunstenaar Diana Weymar een sierkussen en stikte deze woorden met geel garen over de rode rozen en blauwe fresia’s die haar grootmoeder een eeuw eerder had geborduurd. Het werkte reinigend. Het gaf haar een gevoel van macht.

Daarna had Weymar, een vrouw van een jaar of vijftig in een shirt waarop ‘I do care’ staat, de smaak te pakken. „Ik borduurde de ene na de andere bizarre uitspraak van Trump”, vertelt ze. Inmiddels heeft ze 450 citaten verwerkt. Ze staan op een speciaal Instagram-account, het Tiny Pricks Project. Speldenprikken tegen Trump.

Omdat ze het tempo van de in grofheden en botheden grossierende president niet kon bijhouden, boden vrienden hulp. Toen dat ook niet snel genoeg ging, kwamen wildvreemden hun borduursels brengen. Inmiddels is er een groeiende gemeenschap van vrouwen die met naald en draad verzet bieden.

In de boetiek Lingua Franca in de West Village hangen de stukken nu aan de muur. Het is een van de bizarste tentoonstellingen die ik ooit heb gezien. Overal die vreselijke teksten van een man die je totaal niet associeert met de zorgvuldigheid en toewijding van handwerken. Tegeltjesdomheid vereeuwigd met kruis- en steelsteek.

„Ik zou in het midden van Fifth Avenue kunnen staan en iemand neerschieten en ik zou geen kiezers verliezen”, lees ik op een schattig lapje met sterretjes in de hoekjes. „I want great climate”, op een geschulpte onderzetter vol bloemen. Vooral de smakeloze teksten die ronduit denigrerend voor vrouwen zijn, worden ijverig geborduurd. Zo hangt er een ovaal werkje in babyblauw met in het midden een poesje met een rood strikje. „There is nothing in the world like a first rate pussy” staat erop. „Women, you have to treat ’em like shit” lees ik op een ander.

Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Borduren associeer ik met mijn lieve tantes die maandenlang werkten aan een boeket bloemen of een stadsgezicht. Hier loopt Trump tegen me aan te schreeuwen in kruissteek met uitspraken waarvoor ik me plaatsvervangend voor mijn tantetjes schaam. Maar Weymar vermoedt dat er ook veel woede zat bij al die bordurende grootmoeders. De eeuwige machteloosheid van vrouwen die huis en haard versieren in een wereld waar vooral mannen een grote rotzooi van maken.

Weymar heeft altijd verhalen verteld met naald en draad. Ze wil vrouwen kracht geven. Haar vingers zitten vol pleisters, net zoals die van haar medestrijdsters. Ze willen allemaal het liefst verder borduren. „Ik heb het gevoel dat ik mijn tijd verspil als ik niet doorwerk. Er is nog zo veel te doen”, vertelt een vrouw. Het doel is om in het verkiezingsjaar 2020 precies 2020 teksten bij elkaar te hebben geborduurd.

Lekker terugprikken. In de hoop dat dit presidentschap van Trump de dood van duizenden speldenprikken sterft.

Reacties naar pdejong@ias.edu