Brieven

Brieven nrc.next 2/9/2019

Homoseksualiteit

Meer dan één keer

Hét homogen bestaat niet, subtiele genetische invloed wel, lees ik (30/8). Sinds mijn negentiende ben ik ‘homo-actief’, nu 66 jaar oud ben ik blij eindelijk genetisch antwoord te krijgen op een vraag die me best wel een beetje interesseert. Maar, wat staat er in de tekst: alle personen die ooit, al is het maar één ‘same-sex’ ervaring gehad hebben zijn meegeteld. Een tamelijk waardeloos onderzoek, lijkt het me dan, want bijvoorbeeld iemand die ooit toevallig op een kostschool terechtkwam en daar een ‘ervaring’ had, zelfs eventueel tegen zijn of haar zin, telt dus net zo zwaar mee als iemand als ik, die in 1973 tegen alle vooroordelen in, tot de conclusie kwam dat ik seks met jongens wilde, wat de maatschappij daar ook van vond. En ik was en ben beslist niet de enige met een soortgelijk verlangen. Gelukkig is het bij mij níét bij één ervaring gebleven!

Wilsverklaring

Pleeg zelf-euthanasie

Mensen kunnen van mening veranderen. Of de mening van iemand in een zeker stadium van dementie minder zwaar weegt dan die van iemand die nog geheel bij verstand is, is een nauwelijks te beantwoorden vraag, met als meest logische uitkomst dat iemand, dement of niet, die zegt niet te willen sterven, geen euthanasie zou mogen krijgen (Verschaf eindelijk duidelijkheid over de euthanasiewet, 29/8). Er is een andere mogelijkheid; vroeg-dementerenden kunnen, als zij inderdaad niet geheel dement willen worden, zelf-euthanasie plegen, zodat zij medici niet met dilemma’s opzadelen. Dan kan over de doodswens geen discussie bestaan. Wel zou de mogelijkheid om dit op een waardige manier te doen onderwerp moeten worden in de discussie over euthanasie, zodat ook hier de juridische en praktische implicaties onderzocht kunnen worden.

Amazone

We mogen niks zeggen

Bolsonaro heeft gelijk dat de kritiek van de EU selectief is (Drukmiddel of koloniaal denken?, 28/8). Het is niet fair de ondertekening van het Mercosurverdrag als drukmiddel te gebruiken zolang het bosareaal in de EU en zeker in Nederland flink terugloopt en de uitstoot van CO2 nog steeds toeneemt. Vooral Nederland heeft geen recht van spreken. De oppervlakte aan asfalt neemt toe, terwijl er geen regelgeving is om zomen van groen langs (snel)wegen en vliegvelden aan te brengen, zoals dat wel in Duitsland het geval is. Onderhoudskosten zijn hier een belangrijk motief, om structureel geen groen aan te brengen. Wij laten ons land, vooral het hoger gelegen oosten verdrogen, terwijl een overschot aan water via de rivieren het land binnenstroomt. Het watermanagement en milieubeleid schieten hier erbarmelijk tekort. Zolang welzijn- en gezondheidsbelangen ondergeschikt zijn aan ‘ordinaire’ economische belangen, zijn de tranen die we laten over de bosbranden elders in de wereld krokodillentranen.

Correcties/aanvullingen

Fentanyl

In de ondertekening van de brief Fentanyl in een lolly (30/8, p. 17) had moeten staan dat auteur Julius van Dam niet-praktiserend ziekenhuisapotheker is.

Doodziek uiltje

In de recensie van Arnon Grunbergs boek, Van achterdocht tot zelfgenoegzaamheid (30/8, p. C8), wordt diens recente schotschrift over politicus Thierry Baudet Het doodzieke aapje genoemd. Het boekje heet echter Een doodziek uiltje. ‘Het doodzieke aapje N.’ was de naam die Gerard Reve gaf aan collega-schrijver Cees Nooteboom in ‘Op weg naar het einde’ (1963).