Op Spa dreunt de dood hard na

Formule 1 De dood van de jonge Franse coureur Anthoine Hubert tekent de Grand Prix van België. Diens jeugdvriend Charles Leclerc won de Formule 1-race, maar kon er niet van genieten.

Op het circuit van Spa-Francorchamps konden mensen hun medeleven betuigen bij een bord ter nagedachtenis van Anthoine Hubert, die zaterdag verongelukte.
Op het circuit van Spa-Francorchamps konden mensen hun medeleven betuigen bij een bord ter nagedachtenis van Anthoine Hubert, die zaterdag verongelukte. Foto Francisco Seco/AP

Luister naar de hoofdrolspelers van de race in de Formule 1 op zondag als hun gevraagd wordt welke invloed het overlijden van Formule 2- coureur Anthoine Hubert een dag eerder heeft, en je hoort telkens hetzelfde antwoord. Het is een rotweekend, maar als het vizier van de helm dichtgaat, denk je er niet aan.

Daniel Ricciardo toont zich even meer mens dan coureur. „Om het vandaag helemaal uit je hoofd te halen, was onmogelijk. Maar het is meer verdriet dan angst. Als je dat voelt, is het beter niet te racen.” De avond ervoor had hij even gedacht om niet van start te gaan. „Maar zijn familie hier zien, gaf me de kracht.”

Dat de race zondag gewonnen wordt door Charles Leclerc, een jeugdvriend van Hubert, is een passend eerbetoon. Het is ook nog eens zijn eerste Formule 1-zege. „Maar het is moeilijk ervan te genieten”, relativeert Leclerc zijn succes. Ook Max Verstappen ziet de betrekkelijkheid van de race van zondag in en zegt over zijn vroegtijdig uitvallen dat er in een weekend als dit „belangrijker dingen op de wereld zijn”.

Tegen een hek van gaas in een van de paddockboxen op een stukje Spa-Francorchamps waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan, staat het bord en racenummer van een jonge coureur. Nummer 19. Anthoine Hubert.

In die box kwam het Formule 2-team BWT Arden enkele uren na het noodlot zaterdagavond samen, op zoek naar troost, en kreeg het bezoek van Red Bull-teambaas Christian Horner, die het team met zijn vader in 1997 oprichtte. Zondagochtend brengen een paar werknemers in stilte de laatste spullen uit de box naar de vrachtwagen van het team, even verderop, waar je goed uitzicht hebt op de plek waar het zaterdag misging: Raidillon, waar het glooiende circuit voor het eerst omhoog gaat en een van de gevaarlijkste stukjes asfalt van alle racecircuits.

Naast de vrachtwagen staat in een tent van Pirelli harde drum-‘n-bass op voor een stel bonkige kerels die banden raceklaar maken. Het contrast is groot, er wordt deze zondag gewoon weer gereden. Niet in de Formule 2, wel in de Formule 3 en de Formule 1. ‘Pour Anthoine’.

Winnaar Charles Leclerc wijst met zijn vinger naar de hemel, voor zijn overleden vriend Anthoine Hubert. Foto Andreas Terlaak
Lees ook: Een sport die steeds veiliger is geworden, krijgt een nieuwe schok

Geen normale dag

Een normale dag is het niet en zal het ook niet worden. De dood van de 22-jarige Hubert waart rond in de paddock. Daar zagen ze een dag eerder al snel dat het niet goed was, toen hij de barrières in reed, terug werd geworpen op het asfalt en met zo’n 250 kilometer per uur vol in de zijkant van zijn auto werd geraakt door Juan Manuel Correa, die daar zelf twee gebroken benen en een rugblessure aan overhield. Lewis Hamilton schrok op tijdens een persmoment na de kwalificatie, Alexander Albon viel stil en kapte zijn sessie meteen af. Pas een uur later kwam de bevestiging.

Op zondag lopen de moeder en broer van Hubert, hun emotie verbergend achter een zonnebril, langs diens beeltenis, bij de ingang van de Formule 1-paddock. Overal worden ze voorzichtig aangehaald voor een condoleance, waarna ze het teamvertrek van Renault in gaan. Daar was Hubert junior-coureur. Een Fransman bij een Frans team.

Broer en moeder Hubert staan twee keer in het midden tijdens een minuut stilte, kijkend naar de helm van Anthoine. Eén keer voor de Formule 3-race, één keer voor die in de Formule 1. Bijzonder zijn de ontmoetingen met coureurs die Hubert goed kenden. Zoals Charles Leclerc, het talent van Ferrari dat al zoveel verlies kende: eerst zijn voorbeeld en peetvader Jules Bianchi aan de gevolgen van een ongeluk tijdens de GP van Japan in 2014, daarna zijn vader. En nu dus jeugdvriend Hubert, met wie hij in het karten opgroeide. Huberts moeder pakt het hoofd van Leclerc vast.

Een afbeelding van de overleden coureur Anthoine Hubert, met op de voorgrond coureurs, ploeggenoten en medewerkers van het circuit tijdens een minuut stilte op Spa-Francorchamps. Foto Kenzo Tribouillaard/AFP

„Anthoine was een vriendelijke, sociale jongen”, zegt Nyck de Vries, leider in de Formule 2, beduusd. „Als je dan overal zijn beeltenis ziet, begin je het wel te bevatten.”

Hubert was misschien niet dat supertalent en had nooit het geld dat je in het huidige racen nodig hebt. Maar hij werkte hard en werd steeds beter, zegt Frits van Amersfoort. Hubert reed in 2016 voor diens team in de Europese Formule 3, werd vorig jaar kampioen in de GP3 en won dit jaar twee races in de Formule 2.

Schok

Maar de schok betreft niet alleen Hubert, maar ook een sterfgeval op het circuit, het eerste tijdens een ‘Formule-race’ sinds Bianchi in 2014. Veel coureurs van nu hebben dit nog niet meegemaakt. „De veiligheidsstandaard is beter dan vroeger, maar dat neemt niet weg dat het een sport is met risico’s”, zegt De Vries.

Elke dood is er voor autosportfederatie FIA één te veel. Na het overlijden van Ayrton Senna en Roland Ratzenberger op Imola in 1994 veranderde de veiligheid in de Formule 1, ook na Bianchi’s dodelijke ongeval volgden maatregelen. Wedstrijdleider Michael Masi zegt zondag dat het onderzoek naar de dood van Hubert al is gestart, maar wil niet speculeren over nieuwe maatregelen.