Opinie

Matthijs de Ligt krijgt een mep van de roze krant

Wilfried de Jong

Jaren terug stond in mijn ANWB-gids dat het verstandig was Turijn tijdens een vakantie in Italië links te laten liggen. ‘Een industriestad met langs de uitvalswegen dames van bedenkelijk allooi.’ De Italianen zelf fluisteren dat de stad juist een verborgen parel is. In Turijn wordt uitermate fel gewerkt en hard geluierd. Fiat en literatuur gaan hand in hand, maar voetbal gaat boven alles.

Gullit en Kieft bevestigen de voetbalgekte. Je hoeft nooit meer te betalen in restaurants en de roze krant maakt iedere dag een verhaal, ook als er geen verhaal is. Dat is wennen, ook voor boy wonder Matthijs de Ligt die sinds de zomer het shirt van Juventus draagt.

In Nederland werd de minderjarige jongen van Ajax al snel opgepoetst tot kerel en verdomd, De Ligt voldeed aan alle eisen: hij verdedigde sterk, stond volwassen de pers te woord – ook als hij minder speelde. Europa lag aan zijn voeten.

Toen spuugde zaakwaarnemer Mino Raiola in zijn handen en na veel soebatten tekende De Ligt voor de club uit Turijn.

Tijdens zijn eerste uren in die stad keek ik met medelijden naar de bewegingen van de verdediger. Matthijs tussen zingende Juve-kinderen. Matthijs op de foto voor de prijzenkast. Matthijs naast een enorme zebra, de mascotte van de club.

Hij ontkwam er niet aan, De Ligt werd geleefd.

Als ik in Turijn ben, neem ik ontspannen een ristretto op Piazza San Carlo of piep binnen bij het hotel waar schrijver Cesare Pavese zelfmoord pleegde in kamer 346, met een bakelieten telefoon boven het eenpersoonsbed.

Wat doet De Ligt? Hij zit vijf keer per week op Italiaanse les, werkt hard op het trainingsveld en probeert de druk buiten de deur te houden.

Dit weekend moest hij plotseling spelen omdat de andere centrale verdediger, Giorgio Chiellini, zwaar geblesseerd raakte. Juventus speelde tegen Napoli. Dat is als Ajax tegen Feyenoord. De Ligt deed het een uur goed en begon daarna fouten te maken: niet op tijd meelopen tijdens een vrije trap, tegenstander Lozano uit het oog verliezen en te laat ingrijpen om een spits het scoren te beletten.

De Ligt leek onzeker en keek naar de grensrechter of zijn keeper in plaats van naar zichzelf. Na afloop sjokte hij de catacomben in, met op zijn rug een zak aardappelen ter waarde van 75 miljoen.

Uit ervaring weet ik hoe het weer kan omslaan in Turijn. Onweer in de zomer is geen uitzondering. Italië is het land van opera; onvoorwaardelijke liefde kan in één avondje theater veranderen in haat.

De roze krant mepte De Ligt vol in het gezicht, op televisie werden zijn fouten uitvergroot als in commedia dell’arte en de voorzitter ging al op zoek naar een nieuwe verdediger.

De onzekere jongen en de stoere kerel strijden nu om voorrang. De Ligt staat onder grote druk in Turijn. Maar met zoveel klasse en persoonlijkheid zou je zeggen dat de kerel uiteindelijk toch moet zegevieren.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.