Opinie

Virgil

Hugo Camps

Het was al Nederland wat de klok sloeg in de Europa League en dan werd Virgil van Dijk ook nog eens door de UEFA uitgeroepen tot Europees Voetballer van het Jaar. Een verdediger nota bene. Het was me het Hollands weekje wel. Die eer is icoon Frank Rijkaard nooit te beurt gevallen, terwijl hij par excellence jarenlang een van de gezichten van Oranje was.

De stille reus van Liverpool zal zich ook nu niet op de borst kloppen. Van Dijk heeft een in zichzelf gekeerd ego, al breekt dat soms uit als defensieve medespelers de weg kwijt zijn. Niet met ostentatieve gebaren of bulderende kreten, nee, heel intimistisch, als een heer die in zichzelf praat. Ik heb me wel eens afgevraagd of Virgil zich bewust is dat in een vol stadion plebs naar hem zit te kijken. Hij loopt rond met een air van: waar ben ik, maar is overal te vinden, alert in de lengte en de breedte van het veld.

Van Dijk is een mooie, ranke atleet, knokig van gebeente, met weinig vleesoverschot. Een spierbundel met een motortje: snel, wendbaar, tot in zijn laatste vezel tegenmacht en daarom zo’n gerespecteerde verdediger. Druipend van elegantie, ook dat. Dat hij Lionel Messi en Cristiano Ronaldo voorafgaat in de verkiezing van de beste voetballer van het jaar, zegt alles over zijn intrinsieke klasse.

Van Dijk is een zuiderling met Breda en Tilburg als culturele hefbomen, maar in zijn spel is hij een koele Noord-Hollander. Geen tierlantijnen, geen franje. Timing is zijn grote kracht en daar zijn zuiderlingen zelden goed in. Het heeft een poosje geduurd voor hij een immer herkenbare stip werd op de internationale horizon, maar sinds hij bij Liverpool rots in de branding is geworden, wordt zijn beeltenis door de vier windstreken gedragen. Voordien, bij Celtic en Southampton, was hij aanwezig met particuliere zwier, maar de uitstraling van godfather in de defensie was nog niet voltooid. Vandaag is hij de onbetwiste leider.

Lees ook het nieuwsbericht over de verkiezing van Van Dijk tot Europees voetballer van het jaar

Met dank ook aan Ronald Koeman, die hem in het Nederlands elftal liet uitgroeien tot de status van sterkhouder. Van Dijk is niet alleen de beste verdediger van Europa, neem de wereld er ook maar bij. Hij verrast met zijn onverschrokkenheid en delicate passing. Zelden wordt een bal door zijn voet de tribune in gejaagd. Hij is niet alleen een solide steunpilaar, hij is ook een winnaar. Dat heeft hij bij Liverpool en Oranje talloze keren bewezen. Het leuke is dat er nog eens een verdediger met de hoogste eer van Europa aan de haal mag gaan. Defensieve voetballers worden ook door de fans vaak over het hoofd gezien. Ze worden genegeerd met het denigrerende catenaccio, terwijl dat door echte kenners tot kunst is verheven. Wie zou er dan niet Franz Beckenbauer willen zijn? Mandekker: het hoort in de categorie verwensingen en wordt zelfs geassocieerd met zwakzinnigheid.

Zie dan Virgil van Dijk: soevereine heerser die het hele team ook nog eens met dodelijk ritme aanjaagt. De bekroning van Virgil tot speler van het jaar is een groots eerherstel voor alles wat achterhoede is in het voetbal.

Franco Baresi is voor Milanisti de ‘Rossonero’ van de eeuw. Een eeuw is nog iets te lang voor Virgil van Dijk, maar ooit zal ook hij buiten de tijd staan. Nog altijd in volle sierlijkheid, daar is hij namelijk op gebouwd.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.