Rokend sonnet

waarin het regenwoud in brand staat

De natte naam lijkt onaantastbaarheid te garanderen, want een regenwoud kan uiteraard niet branden. Vochtig hout lijkt best een sterke claim op eeuwigheid.

We associëren Amazone met heel andere gevaren: schorpioenen, een slang, verdwalen, slinkende rantsoenen, een wildernis waar niemand wordt gered.

Ik peins en zuig mijn longen vol met rook. De wereld klopt steeds minder. Als de tropen verbranden, sterft met zuurstof romantiek.

De aarde krijgt longemfyseem, maar ook met de verbeelding van fotogeniek mystiek verdwalen is het afgelopen.

28 augustus 2019

Ilja Leonard Pfeijffer schrijft elke twee weken een sonnet naar aanleiding van de actualiteit.