Recensie

Recensie Boeken

Een puberzomer vol seks, drugs en chique tuinfeesten

Het is David Nicholls in zijn nieuwe boek goed gelukt om het heftige pubergevoel te omschrijven van de laatste zomer als scholier, die oneindig kan voelen en tegelijk te kort. (●●●●)

Schrijver David Nicholls
Schrijver David Nicholls

David Nicholls was naar eigen zeggen een zeer gemiddeld acteur voordat hij aan zijn literaire carrière begon. Ondanks zijn prestigieuze theateropleiding waren voor hem geen rollen als Tevje, Willy Loman of Romeo weggelegd, hoogstens een Benvolio. Zo is ook Charlie Lewis in zijn nieuwe roman Eerste liefde (Sweet Sorrow) in alles een Benvolio.

Hij zit in de laatste zomervakantie van de middelbare school en ziet op tegen het leven daarna. Zijn ouders zijn net gescheiden, hij woont bij zijn depressieve vader in een saaie buitenwijk, heeft zijn examens maar half ingevuld en ontbeert zelfvertrouwen. Tot hij de geweldige Fran Fisher ontmoet, die meer in hem ziet dan hijzelf en hem overhaalt mee te doen met de lokale zomerproductie van Romeo & Juliet. De deelname aan het amateurtoneel is een van de vele ommezwaaien voor Charlie.

Bij Nicholls (1966) is het altijd een beetje op het randje: bij vlagen zijn het zoetsappige romkoms, dan weer hoogwaardige literatuur. Zijn hit De eerste dag (2009) was een onverwacht genoegen, maar de verfilming pakte zo gezapig uit dat het deed vermoeden dat we het allemaal misschien verkeerd gelezen hadden. In de eerste hoofdstukken van Eerste liefde lijkt het muntje de verkeerde kant op te vallen. Maar doorlezen loont. Het wordt leuk wanneer er seks, drugs en chique tuinfeesten in het spel komen voor Charlie en het einde van de zomer nadert. En zoals altijd bij Nicholls blijf je met liefdesverdriet achter. Dat wordt overigens al in de Engelse titel aangekondigd, een verwijzing naar ‘Parting is such sweet sorrow’ uit de beroemde balkonscene van Romeo & Juliet.

Het is Nicholls goed gelukt om het heftige pubergevoel te omschrijven van de laatste zomer als scholier, die oneindig kan voelen en tegelijk te kort. Een beetje merkwaardig is de Nederlandse uitgave, die in vormgeving (zoete pastelkleuren) en toon kiest voor de brave Nicholls. ‘Taking a piss’ wordt ‘piesen’, ‘The summer is a bastard’ wordt: ‘Wat een rottige zomer’ en de titel laat de sorrow maar helemaal weg. Terwijl het voor mij juist de rafelrandjes zijn die Nicholls een bijzonder schrijver maken.