‘Uiteindelijk doe je alles om langer te leven’

Op de plaats van de rubriek Jong! deze zomer elke week de rubriek Oud! waarin ouderen vertellen over zichzelf, hun liefdes en de lessen van het leven. Deze week: Emiliano Ruiz (80).

Emiliano Ruiz
Emiliano Ruiz Foto Khalid Amakran

Natuurmens

„In Noord-Spanje, waar ik ben geboren, was ik altijd in de bergen. Ik was een natuurmens. Ik raakte bevriend met een paar Nederlandse jongemannen, Cor en Jan en nog een paar. Geologen van de Leidse universiteit die in de bergen hun onderzoek deden. Keer op keer vroegen ze me naar Nederland te komen, dat kon nooit want ik was beroepsmilitair. Daarna kwam ik bij een bedrijf in dienst. Ik vroeg of ik vakantie mocht. Vier dagen. Die kreeg ik en mijn ontslag erbij. Ik ben toen naar Nederland gegaan om er te blijven. Met de geologen ben ik nog altijd bevriend.”

Sneeuwballen van asbest

„Ik vond werk bij de droogdokmaatschappij, in de technische dienst en ben daar veertig jaar, tot mijn pensioen, gebleven. Eerst was ik assistent-monteur, toen monteur, en na de avondschool werd ik de baas van de technische dienst. Dagelijks kwam ik op de werkplaats, waar gewerkt werd aan schepen en onderzeeboten. Over asbest werd wel gesproken, maar we stonden er niet bij stil. De jongens bekogelden elkaar met sneeuwballen van asbest.”

Mortuarium

„Tien jaar geleden zou ik nog vier maanden te leven hebben. Mijn vrouw Arien was al wezen kijken of het mortuarium waar ik zou komen te liggen er een beetje netjes uitzag, de muziek voor de begrafenis was uitgezocht. De tumor zit precies tussen mijn ribben en mijn longen, tussen de binnen-en de buitenband zoals mijn lieve specialist Slingerland het me heeft uitgelegd. Hij noemt me zijn paradepaardje. Al mijn collega’s die ook asbestkanker hadden, zijn allang dood. Ik ben er toch tachtig mee geworden.”

Nog een kuur?

„Chemotherapie heb ik heel zwaar gevonden. Drie soorten heb ik gehad. Mijn haar, mijn huid, mijn lichaam leden eronder. Na een tijdje stak de tumor de kop weer op. Doe je dan nog maar weer een kuur? Ja, nee, ja. Ik kwam in aanmerking voor immuuntherapie in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam. Daar heb ik ja tegen gezegd, uiteindelijk grijp je alles aan voor verlenging. Ik denk dat ik zeven of acht keer therapie heb gehad. De tumor halveerde, maar ik ook. Ik viel twintig kilo af. Anderhalf jaar geleden zei ik: stop de behandeling, ik ga nog liever dood. Sindsdien ben ik stabiel.”

Piekeren

„Onlangs voelde het alsof de tumor weer begon op te spelen. Wij met spoed naar het ziekenhuis. De arts zei: één flink stootje chemo kan de boel misschien rekken. Op dagen dat ik me niet lekker voel, word ik somber, depressief. Slapen lukt niet, ik lig te piekeren over wat ik nou zal doen. Maar laatst ging ik om acht uur naar bed, toen heb ik tot vier uur geslapen. Acht uur ononderbroken slaap. Heerlijk. Je voelt je een ander mens.”

Later belt Emiliano Ruiz op: hij is weer begonnen met chemo, de tumor is terug.

Correctie (2 september 2019): In een eerder versie van dit artikel stond abusievelijk de naam Emiliano Ruiz Raghoebarsing vermeld. Dat klopt niet, en moet Emiliano Ruiz zijn. Dat is hierboven aangepast.