Een stoer horloge

Ontmanteld Wat openbaart zich als je een bekend product demonteert? Deze maand een horloge van LEFF Amsterdam.

Foto Peter Lipton

Piet Hein Eek (52), de ontwerper die naam maakte met producten van sloophout en andere afvalmaterialen, kwam in 2013 in contact met designlabel LEFF Amsterdam. In Eindhoven had Eek een voormalige keramiekfabriek van Philips verbouwd tot werkplaats en woonwarenhuis. Daar had hij honderden meters oude metalen buis aan overgehouden. Geschikte grondstof voor tafelklokken, dacht Eek. 8 centimeter buis, een uurwerkje erin, pootjes eronder, et voilà: een sierlijk bureauaccessoire. Of LEFF de klokjes wilde maken?

Voor massaproductie leenden de ruwe buizen zich echter niet, zegt Dennis Ruijzenaars, een van de oprichters van LEFF. Maar uit het contact vloeide wel een samenwerking met Eek voort, die een klokken- en horlogecollectie ontwierp. Die Eek-uurwerken hebben alle een geëxtrudeerde ring tussen het glas en de wijzerplaat die de tijd driedimensionaal markeert (tweede rij, helemaal rechts op de foto). Bijzonder, want uren en minuten worden op een wijzerplaat bijna altijd tweedimensionaal aangegeven.

De Tube watch S42 – brass 42mm (349 euro) is gemaakt van messing gecoat rvs. Het Quartz-uurwerk (de kleine onderdelen in het hart van de foto, onder de horlogekast) komt kant-en-klaar uit Japan. Alle andere onderdelen zijn in China geproduceerd door een Deens bedrijf. In China geschiedt ook de assemblage. Een productielijn van tien medewerkers doet ongeveer vijftien minuten over het in elkaar zetten van een horloge.

Met uitzondering van het uurwerk en de sluiting (links op de foto) zijn alle onderdelen door LEFF ontworpen. Zes medewerkers van het label hebben Eeks schets uitgewerkt tot een werkend horloge. Het lastigste onderdeel bleek de extrusiering, zegt Ruijzenaars. Met gietmallen lukte het niet om het stoere, industriële karakter genoeg verfijning te geven. Pas met draadsnijtechniek kregen de zestig uitsparingen voor de minuten de gewenste scherpte.